Vierde ontmoeting – ‘Jezelf laten zien, opent deuren’


(25 oktober 2017 – Agatha in de Middenbeemster)

Een prachtige wilde bos bloemen met uitgesproken tinten komt mij tegemoet, terwijl Agatha het boerenerf oversteekt. Vandaag de vierde ontmoeting, in een reeks die nog lang niet z’n einde heeft bereikt. Deze keer een ontmoeting in de heerlijke boerderij waar ik al bijna 12 jaar antikraak woon.

Agatha trok haar stoute schoenen aan, ondanks dat ze niet tot de leeftijdsgroep behoort die ik aangaf. Ze is 41 maar vond het project veel te leuk om het voorbij te laten gaan. Ik ben blij dat ze eigengereid is, daar komen vaak verrassende ontmoetingen uit voort.

‘Mag ik eerst even rondkijken’, vraagt ze aan me.

‘Ja natuurlijk mag je dat. Ik zet je bloemen even in het water.’

Ik loop de boerenkeuken in, terwijl Agatha gehurkt bij de stapels boeken op de vloer zit en nieuwsgierig kijkt naar de titels. Bijna allemaal psychologieboeken of titels gerelateerd aan persoonlijke ontwikkeling. Agatha studeerde ook psychologie, maar moest daarmee stoppen, omdat ze jaren terug een ongeluk had, waardoor ze niet verder kon gaan door lichamelijke klachten. Maar ze is een graver en dol op psychologie. Dat is zeker een gemeenschappelijkheid. Niets zo fascinerend als de mens.

‘Je hebt je huis erg persoonlijk ingericht’, roept ze vanuit de woonkamer.

‘Ja, het voelt als een tweede huid, dit huis. Het is mijn veilige haven en inspiratieruimte, heel veel stilte ook, waardoor creativiteit vanzelf ontstaat.’

We gaan aan de grote tafel zitten, waar ik een schaal met koekjes heb neergezet, een houten doos met theezakjes in diverse smaken en een grote zwarte theepot, die ik afgelopen week ontdekte in een antiekwinkeltje.

‘Heb je zin in een kop thee? vraagt ze voortvarend. Ik knik en ze schenkt onze kopjes vol. Mijn voicerecorder leg ik tussen ons in, om het gesprek op te nemen, dan ontgaat mij niets waardevols en kan ik gewoon relaxed achterover zitten en ontspannen genieten van ons gesprek.

‘Vind je het spannend, dit soort gesprekken?’, vraagt ze nieuwsgierig. Terwijl ze ook eerlijk zegt, dat zij het leuk én spannend vindt.

‘Ik vind het zelden spannend omdat ik al twintig jaar zoveel mensen heb gesproken en gezien, zowel professioneel als privé, maar ik blijf het erg fijn vinden, bijzondere ontmoetingen. En zeker nu ik mijn wens oprecht uitspreek om een nieuwe vriendschapsfamilie te willen bouwen. Daarmee laat ik ook een stuk kwetsbaarheid zien.

We komen daarmee op het thema kwetsbaarheid en gevoeligheid laten zien. Agatha vertelt erg gevoelig te zijn en pikt erg veel op in wat er vooral ‘niet gezegd wordt’ bij mensen. Dan voelt ze dat het wringt, omdat wat er gezegd wordt, niet klopt met wat zij voelt.

Het komt voort uit haar verleden en ze is er achter gekomen dat ze ‘niets meer onder het tapijt wil vegen’.

Ze oefent nu in dingen benoemen en bespreekbaar maken, vooral de ongemakkelijke dingen die ze ook tegenkomt in het contact met anderen.

‘Op dit moment sla ik nog soms door naar de extreme kant, maar ik weet dat daar een balans in komt en dat ik bepaalde dingen dan ook bij anderen kan laten en ook kan zien wat er gebeurt met mijzelf’, vertelt ze openhartig.

‘En hoe gaat dat in vriendschappen dan bij jou?’, vraag ik nieuwsgierig.

‘Nou de laatste vijf jaar begrijp ik pas goed hoe vriendschappen werken. Voorheen liet ik vooral mijn happy face zien, en als ik in de put zat dan durfde ik geen hulp te vragen. Ik liet veel niet zien. Maar de laatste jaren is dat veranderd. Ik spreek geraaktheid nu ook uit en als me iets dwars zit. Dat brengt echt verdieping in vriendschappen. Voorheen zat er een angst onder om de vriendschap kwijt te raken. Vooral omdat ik mijn kwetsbare stuk nu wel laat zien is dat veranderd.’

‘Wat mooi dat die ontwikkeling er nu wél is’, zeg ik.

‘Ik herken dat stuk van kwetsbaarheid niet laten zien. Als pleegkind en later geadopteerde leerde ik al (veel te) vroeg dat er emotioneel niets te halen was voor mij in de buitenwereld. Dus vragen om hulp en mij kwetsbaar opstellen heb ik écht moeten leren. Mijn zelfredzaamheid en autonomie zijn daardoor enorm ontwikkeld. Maar in kwetsbaarheid tonen en hulp vragen en me overgeven aan een ander en aan de situatie, dat heeft heel lang geduurd voordat ik dat durfde en kon.’

De volgende pot thee wordt gevuld en we komen uit bij het thema ‘het verschil tussen vriendschap en een liefdesrelatie’.

‘Waarom heb je er geen liefdesproject van gemaakt? Want dat is toch echt een diepe verbinding’, vraagt ze.

‘Want het is best voor te stellen dat je iemand tegenkomt die je erg leuk vindt?’

Ik moet lachen bij die vraag.

‘Ik kom alleen maar heteroseksuele mensen tegen, dus die kans is nihil. Daarbij is dat helemaal niet mijn intentie. Ik heb al zoveel lesbische vrouwen ontmoet de afgelopen 20 jaar, ook door mijn events, daar hoef ik geen doortastend project meer voor neer te zetten. Daarbij is het leven mijn grote liefde geworden.’

Ik heb bewust expliciet beschreven dat dit project op vriendschap is gericht. Vriendschap betekent familie voor mij. En ik heb behoefte aan nieuwe gezinsleden omdat mijn kring kleiner is geworden. Vriendschap is een ander soort relatie met andere verwachtingen, wensen en verantwoordelijkheden dan een liefdesrelatie. In vriendschap is uiterlijk niet belangrijk. Toekomstplannen samen maken is niet aan de orde. Je koopt geen huis samen. Je ziet elkaar niet wekelijks (of dagelijks). Je hebt geen seksuele intimiteit samen. Er is geen chemie die verliefdheid oproept. Je zorgt niet emotioneel en financieel voor elkaar, zoals partners dat doen.

Maar in vriendschap deel je wel fragmenten van vreugde en verdriet. Het is eigenlijk meer je innerlijke wereld delen, op momenten dat het van belang is of gewoon fijn is.

De ochtend vliegt voorbij en het is een interessante potpourri aan diepgaande onderwerpen die voorbij komen. Zowel Agatha als ik houden niet van oppervlakkigheid.

‘Het is opvallend dat de rode draad in iemands leven, vaak ook aangeeft waar iemand later een expert in kan worden, denk je niet?’, vraagt ze.

‘Soms is dat zo, mits we onze thema’s zien, de worsteling zijn aangegaan en er iets mee hebben gedaan, en het kunnen transformeren in onze kracht, jazeker.’

Ik duw de woonkamer deur naar binnen dicht waardoor er een tekening zichtbaar wordt op de muur die achter de deur zit. Agatha begint te lachen.

‘Ja mijn papier was op en ik wilde mijn nieuwe koers opschrijven en er elke dag naar kunnen kijken’, zeg ik en lach hartelijk mee.

Op de muur staat het woord Transformatie en daaromheen alle vormen die ik heb ontwikkeld om mensen aan te moedigen om hun lijden te stoppen, zichzelf te worden en hun talenten te gaan leven. Inderdaad het pad dat ik zelf ook liep en mij bij mijn missie en levensdoel bracht.

‘Dat vind ik ook zo mooi van jou, dat doen, en niet wachten tot het perfecte moment, en jezelf gewoon laten zien en zeggen: ‘hier ben ik’.

‘Mijn interne criticus zegt nog: heb je wel, doe je dan, pas je wel op. Dat zit nog zo ingebakken in mijn systeem. Ook eerst voor de ander zorgen en dan voor mijzelf is er ook zo een. Ook op fb heb ik de rem er op. Wat laat ik zien.’

‘Dus je bent nu meer naar buiten aan het treden. Meer voor jezelf aan het kiezen. Los van de opinie van anderen?’

‘Ja, dat is nu in ontwikkeling, ook al vind ik dat spannend’, zegt ze.

‘En wat zou jij in een nieuwe vriendschap willen vinden?’, vraag ik Agatha.

Ze vertelt dat ze vooral haar kwetsbare kant graag zou willen delen. Op dit moment heeft ze haar ouders nog, maar wat als die er niet meer zijn. Graag  wil ze mensen om zich heen hebben waarmee ze zo vertrouwd kan zijn, dat ze ook haar minder prettige momenten en kanten kan delen en ook steun ervaart en kan samenzijn, op bijvoorbeeld feestdagen, ze heeft geen kinderen, en op momenten dat ze bijvoorbeeld naar het ziekenhuis moet.

‘Dat begrijp ik heel goed van je. Dat is ook wat ik zoek in nieuwe gezinsleden voor deze vriendschapsfamilie. Op feestdagen organiseer ik altijd voor anderen van alles, maar ik zou het heerlijk vinden om ook gewoon eens aan te kunnen schuiven en spontaan uitgenodigd willen worden. Dat anderen het voortouw nemen en een beetje voor mij willen zorgen. Dat zou ik super vinden. Zo’n lange tafel met lieve mensen en die saamhorigheid en warmte.’

Wie weet dat onze wensen wel bij elkaar kunnen aansluiten.  Vandaag hebben we een begin gemaakt in het delen van onze kwetsbaarheden.

‘Het is maar goed dat je de stoute schoenen hebt aangetrokken, je weet nooit waartoe het kan leiden’, zeg ik tegen haar.

Jezelf laten zien kan soms nieuwe deuren openen en mogelijkheden creëren.

 

Advertenties

2 reacties op ‘Vierde ontmoeting – ‘Jezelf laten zien, opent deuren’

  1. Wat een mooi gesprek weer dames. Er zijn een paar punten wat ik wel herken in mijn eigen situatie.
    Zoals het nieuwe mooie eigen pad bewandelen.Zo’n innerlijke verrijking!

    Liefdevolle groet,
    Dineke

    Like

Dankjewel voor je waardevolle reactie. Deze wordt gescreend vóór publicatie.

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s