Vijfde ontmoeting – ‘Wakker zijn’


(29 oktober 2017 – Mirjam in Schoorl)

Tijdens het schrijven over ontmoetingen worden er fragmenten uitgelicht, die opmerkelijk waren en onderwerpen die niet eerder aan de orde kwamen, om het project en de mensen die meedoen in een breed licht te zetten.

Vandaag ben ik in het prachtige natuurrijke Schoorl, waar de kerstsfeer al aanwezig is.

‘Jou moet ik hebben, denk ik’, zegt ze, terwijl ze mij hartelijk begroet midden in het hart van dit heerlijke dorp.

‘De drukte in onze afspraaklocatie is te groot en veel te rumoerig’, vertelt Mirjam. Ze werd door iemand geattendeerd op mijn project en vond het een geweldig idee.

‘Laten we naar Hotel Merlet gaan, daar kunnen we rustig zitten en ongestoord praten’, geeft ze aan.

Bij binnenkomst is de warmte van de open haard al voelbaar en ik heb al zo’n last van opvliegers vandaag. We strijken neer in de ruime luxe fauteuils, bestellen koffie en ons gesprek begint.

‘Ben je nog niet moe van al die gesprekken?’, vraagt ze.

‘En vind je het niet spannend?’

Ik lach en vertel dat ik het elke keer weer leuk vind en nieuwsgierig ben naar het verhaal van de ander en welke dynamiek er tussen ons is. Ik laat me graag verrassen en probeer met een open mind er in te gaan. Maar spannend vind ik het niet, omdat ik erg gewend ben aan gesprekken met onbekenden door werk en ook de events die ik al heel lang neerzet. Ik heb ook jaren op podia gestaan als zangeres.

Mirjam vraagt naar mijn leeftijd, ze is zelf 61, en vertelt dat ze het wonderlijk vond dat ik een leeftijdsgroep aangaf in mijn oproep, omdat een familie tenslotte ook bestaat uit mensen van alle leeftijden.

‘Ik vind elke leeftijd wel iets bijzonders hebben namelijk. Ik heb bijvoorbeeld een vriendin van 80 die ook regelmatig met de dood bezig is, het contact met haar brengt mij ook veel goeds.’

‘Dat snap ik en ik heb ook gesprekken in het dagelijks leven met allerlei mensen, achtergronden en leeftijden’, zeg ik.

‘Maar voor een vriendschap, die hopelijk als familie gaat voelen, zoek ik toch mensen in een vergelijkbare levensfase. Twintig en tien jaar geleden vond ik andere dingen belangrijk en was ik een ander mens, ook qua rijpheid en in levensinvulling en aandachtspunten. Het heeft met de natuurlijke menselijke ontwikkeling te maken en elke nieuwe levensfase brengt bij elk mens andere focus en behoeften. Iemand van 35 of 70+ is met hele andere dingen bezig.’

‘Je gaf eerder aan raakvlakken te zien tussen ons, ik ben erg benieuwd wat je zag?’, vraag ik Mirjam.

‘Nou jij gaf aan geen familie te hebben en ik ben opgegroeid in een familie die geen bloedverwanten zijn, waar ik  eigenlijk nooit m’n veilige plek heb kunnen vinden.’

Ik vraag Mirjam hoe dat voor haar is geweest, want het lijkt me erg moeilijk voor een jong kind in die situatie en dat er dus ook geen echte aandacht voor haar was.

‘Ik las laatst in een dagboek van toen ik twaalf was: “als ik snap waarom mensen doen wat ze doen, dan kan ik er mee leven”.  Maar dat is natuurlijk niet echt zo.’

Dat is natuurlijk één van de overlevingsmechanismen die er zijn om met het verdriet om te gaan en de eenzaamheid en het isolement als je als kind zo opgroeit.

‘Ik herken dat zeker, als kind leefde ik ook in groot isolement, het pleeggezin wat later adoptiegezin werd, was voor mij niet helend. Maar het gaat er uiteindelijk niet om of je het begrijpt, maar dat je niet krijgt wat je als kind zo nodig hebt’, vertel ik.

‘Ja precies’, zegt Mirjam.

Mirjam vertelt verder over de ‘familie’, het gebrek aan communicatie en contact. Het contact met hen is verbroken, het heeft echter ook haar hart opengebroken.

‘Door dat afscheid brak er ook zachtheid in mijzelf door. Eerlijk gezegd en ben ik daar nu dankbaar voor.’

We bestellen een glas wijn en een glas port en vervolgen ons gesprek over welk soort mensen we graag in ons leven hebben en ook, welke mensen we graag willen aantrekken, die mogelijk nieuwe vriendschappen kunnen worden.

‘Ik heb graag mensen om mij heen, die wakker willen worden of wakker willen zijn’, vertelt Mirjam.

‘Ja, dat is prachtig als mensen zich bewust zijn van zichzelf en de wereld om hen heen, mensen die happy met zichzelf kunnen zijn’, beaam ik.

‘Wij als volwassen vrouwen die als kind al heel jong anderen en onszelf moesten dragen, willen die rol later niet meer, zodra we ons bewust zijn geworden hoe belastend dat is geweest,’ zeg ik.

‘En ook mensen die zichzelf kunnen dragen, die goed voor zichzelf kunnen zorgen. Mijn rode draad in het leven is altijd geweest dat ik wil samenvallen met liefde’, zegt ze.

‘En wat betekent dat voor jou precies?’, vraag ik aan haar.

‘Uiteindelijk komt dat nu voor mij neer op ‘ontspannen in dat wat er is’. Mirjam merkt dat wanneer ze vanuit bewustzijn, ‘ja’ kan zeggen tegen wat er nu te voelen is in het lichaam, er steeds meer ontspanning komt.

Ik haal een ander onderwerp aan, dat te maken heeft met vriendschappen die helaas voorbij zijn gegaan.

‘Vriendschappen en relaties kunnen zich ontwikkelen, en je kunt samen groeien maar je kunt elkaar ook ontgroeien. Dat is er met enkele vriendschappen ook gebeurd de afgelopen jaren’, vertel ik haar.

‘In vriendschappen kom je net als in intieme relaties jezelf tegen, je ervaart oordelen, pijn of frustratie. Ik vind het in diepe vriendschap heel waardevol als je dat bespreekbaar kunt maken, op een manier dat je jezelf en elkaar beter leert kennen, een echt diepgaand contact verdient dat ook’, zegt Mirjam.

‘Anders is het ook geen diepgaand contact meer!’

Ik neem een slok van mijn wijn en denk daar even over na.

‘Je kunt ook accepteren dat mensen veranderen en dat ze soms uit elkaar groeien en elkaar gewoon niet meer kunnen vinden in de belangrijkste dingen in hun leven. Het is een geleidelijk proces. Dat is wel heel jammer, en soms pijnlijk, maar het is ook een natuurlijk proces. Zo’n ontwikkeling is soms niet tegen te houden met een goed gesprek. Mensen zijn mensen en veranderen. Vandaar ook nu dit vriendschapsproject.’

Mirjam vraagt hoe ik het vriendschapsproject verder voor me zie, na die 52 weken.

‘Als er een klik is tijdens ontmoetingen, dan spreek ik graag weer op korte termijn af om elkaar weer te zien. Als je elkaar wil leren kennen, dan maak je tijd voor elkaar, dat is logisch. Ik heb bijvoorbeeld ook al mensen voor mijn boekpresentatie op 28 januari uitgenodigd, omdat ik een vervolg wil geven aan het contact.’

‘Maar omdat ik veel mailcontact heb en de nodige ontmoetingen heb gehad en nog heb, neem ik nu iets meer tijd om wat meer achtergrond over iemand te krijgen, voordat er een afspraak gemaakt wordt. Bijvoorbeeld door iemand via facebook te volgen en te zien wat iemand bezighoudt. En vragen te stellen per email. Ik kijk nu nauwkeuriger naar raakvlakken en hoe iemand in het leven staat. Iemands drijfveren hoor ik ook graag, dat luistert nogal nauw blijkt.’

De twee uurtjes die voor Mirjam mogelijk waren zijn voorbijgevlogen. De open haard brandt nog steeds hoog en de warmte in het hotel is heerlijk, maar zodra we weer in de buitenlucht lopen, haal ik met een diepe inhaal, de zalige frisse herfstlucht naar binnen.

Het maakt ons wellicht nog meer wakker en met een warm dankjewel voor de ontmoeting, springt Mirjam op haar fiets en ik in mijn auto.

Aanstaande woensdag zie ik Marike in Amsterdam, die een prachtig initiatief heeft gelanceerd over Geluk, vijf jaar geleden.

Advertenties

Dankjewel voor je waardevolle reactie. Deze wordt gescreend vóór publicatie.

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s