Zesde ontmoeting – ‘De schoonheid en mogelijkheden van mensen laten zien’


(zaterdag 1 november 2017 – Marike in Amsterdam)

Haar hart maakte een sprongetje van herkenning toen ze mijn vriendschapsproject las op het internet. En vandaag ontmoeten we elkaar, door die blije vonk.

‘Ik ben niet zo van de prietpraat’, zegt Marike (53), het geeft geen energie, er gebeurt niets en dan haak ik af. Als ik teveel mensen om mij heen heb, waarbij ik een jas aan moet hebben, dan gaat er iets dicht van binnen bij me.’

Dat zet de toon voor onze openhartige ontmoeting in het prachtige EYE filmmuseum vandaag, waarin er veel wezenlijks vertelt wordt.

Ik licht kort toe waar mijn verlangen vandaan komt om dit project op te zetten. En dat door groei en tijd je kunt merken dat je soms niet meer echte raakvlakken hebt met mensen. En dat het prachtig is als je dan nieuwe mensen ontmoet op dezelfde golflengte en met een vergelijkbare fijne energie. Maar ‘die klik’ is niet maakbaar en is enorm kostbaar als dat gebeurt.

‘Ja, ik herken dat, en ik merk dat ik graag mijn best doe voor vriendschappen. Afscheid nemen is niet mijn sterke kant. Dus ik kijk steeds wat ik er van kan leren, door het in de ontmoeting te brengen,’ vertelt ze.

‘Herkenbaar en het is ook lastig om ongemakkelijke dingen aan te kaarten met mensen waarmee het niet meer lekker loopt, maar die je wel al heel lang kent,’ zeg ik.

‘Ik heb vijf jaar geleden de Geluksroute opgezet en vind het erg leuk om bevlogen mensen te ontmoeten, maar wat mij vooral zo rijk maakt is dat ik weet dat ze er zijn. Ik vind het fijn om te voelen dat ik onderdeel uitmaak van een soort web van mensen die vanuit hun hart willen leven. En dat er mensen zijn die op hun manier de wereld een beetje mooier proberen te maken. Dat geeft een bedding, zonder dat je wekelijks contact hoeft te leggen. Zo’n netwerk van mensen die niet meer slapend door het leven willen gaan, maar heel bewust met de wereld omgaan. En heel veel mensen zijn daar toch mee bezig op dit moment.’

We praten over dat er natuurlijk ook dramatische gebeurtenissen zijn in het leven, en dat die je kunnen overkomen. Marike heeft 1,5 jaar geleden het verlies van haar ex-echtgenoot meegemaakt, en dan komt het leven wél op z’n kop te staan.

‘Liefde en rouw trekt zich niets aan van of je wel of niet samenleeft heb ik gemerkt. En mijn vier kinderen verloren ook hun vader. En ik kon niets doen om dat ongedaan te maken.’

‘Dat is natuurlijk een uitnodiging tot drama, en toch is dat ook heel subtiel een uitnodiging om niet in dat drama te verdwijnen. Door bij de pijn te blijven en daar tijd voor te maken. En dat doen wij als gezin heel goed maar af en toe is er even paniek: hoe we bepaalde dingen voor elkaar kunnen krijgen.’

‘Ik was toen ook al met de Geluksroute bezig en ik dacht: wat gebeurt er nou en wat is dit? Het was voor mij ook een uitnodiging om de Geluksroute nog serieuzer te nemen, en mensen te blijven uitnodigen om te durven, want je weet namelijk niet wat er gaat gebeuren aan de ene kant of aan de andere kant, durf jezelf maar te laten zien. Durf maar die zachtheid te leven, durf maar.’

‘Ik heb niet de illusie dat er geen heftige dingen kunnen gebeuren in mijn leven, want ik ben mens en heb besloten dat ik raakbaar wil leven,’ zegt ze.

‘Ja, dan zul je dat risico ook moeten nemen, maar het is het wél waard altijd, omdat je ook veel moois daardoor kunt meemaken, haak ik aan, omdat ik ook geloof in die open levenshouding waarmee je je graag laat raken en zien.’

‘Alles wordt meer uitgelicht, de betrekkelijkheid van bepaalde dingen komt in een ander licht te staan, als je ook heftige dingen hebt meegemaakt,’ zeg ik.

Marike vraagt naar mijn traumatisch verleden, en alle stappen die ik moest doorlopen om mijzelf te bevrijden van mijn lijden. Ik vertel over het ontbreken van een liefdevol warm gezin als kind en wat er ook aan verdriet en gemis was.

‘Maar door dat te overwinnen, is er nu nog weinig waar ik bang voor ben, het bouwde ook veerkracht en levenslust, en het bracht ook veel schatten zoals bewustzijn, rust en verdieping.’

‘Tegelijkertijd als ik zo naar jou luister, dan kan ik wel ongelooflijk dankbaar zijn met mijn kinderen en dat ik de liefde ook vond met hun vader, want iets anders is er dus ook,’ zegt ze.

‘Ja, maar het is ook mooi als je al het leed dat er ooit was, kunt transformeren in een cadeau voor jezelf en anderen. En in dat proces kun je geen stappen overslaan.’

‘Ja anders transformeert het ook niet, als je stappen overslaat,’ beaamt Marike. Ze heeft zelf een praktijk in systemisch werk en heeft ook psychologie en antropologie gestudeerd.

Ik vraag Marike wat haar drijfveren waren, jaren terug, om de Geluksroute op te zetten.

‘Nou ik voelde al lange tijd de behoefte om te verbinden, en had een verlangen om de schoonheid en mogelijkheden van mensen te laten zien. Ik organiseerde Kracht & Inspiratie-dagen en dat vond ik erg leuk, maar daar kwam geleidelijk aan naar voren dat er een businessmodel moest komen, en daar werd ik dus niet blij van. In beurzen en events moet je vooraf investeren en die kant vond ik eigenlijk helemaal niet leuk. Maar mijn eerdere verlangen dat bleef.’

We zijn het er beiden over eens dat de krachtbron van mensen uiteindelijk blootgelegd kan worden, en daar zijn heel veel mooie vormen in te bedenken, hoe mensen dat kunnen doen en laten zien.

‘Maar toen ik geleidelijk erachter kwam dat het ook niet zo strak georganiseerd hoeft te worden, en dat het ook de stad (en veel later het land) door mocht, dacht ik: ow, dat is wel een hele grote droom. Al mijn overtuigingen, ook met betrekking tot mijn leefsituatie, ik kon niet langer werken als universitair docent, kwamen langs. Ik moest echt wat dingen in mijzelf overwinnen om tot durf en doen te komen.’

Marike heeft toen een aantal mensen benaderd om te vragen of ze mee wilden doen en zo is het allemaal begonnen en ging het idee stromen en het is nu in diverse steden actief.

‘Mensen vinden het ook spannend om echt die vrijheid te nemen om te gaan doen waar ze blij van worden. Er waren ook soms reacties als: ‘ja, maar er moet wel een PR plan komen en dan zei ik, nee dan gaan we niet doen, want voor de Geluksroute stroomt het alleen maar als je trouw blijft aan dat wat jij wil brengen. Dus als je het leuk vindt om een persbericht te schrijven, dan schrijf je een persbericht.’

‘Dat bracht ook wel verwarring en dan vroeg er wel eens iemand: ‘maar waar zet ik dan mijn naam onder? Ik heb een acquisitiemail verstuurd en dan zei ik: ‘maar daar gaat het niet om.’

‘Het gaat om dat er iets moois gaat gebeuren, en jij gunt het mensen om daar bij te zijn. En dat vonden mensen soms ook niet zakelijk, en dan zei ik: Ja, dat klopt!’

‘Met het uitnodigen van het licht, kom je soms ook donker tegen waar je eerst doorheen moet,’ besluit ze.

Kijk voor info op geluksroute.nu, het is een fantastisch initiatief van Marike als grondlegger.

We komen op de grote stromingen die op dit moment plaatsvinden in de wereld, de heftigheid van aanslagen, de politieke oorlogen, de leiders die haat verspreiden. Maar ook betekent het dat er zich van alles is aan het loswrikken in de wereld. Een grote wereldwijde transformatie. Het licht schijnt steeds feller tegen het donker dat er ook is. En er worden steeds meer mensen daardoor wakker.

Marieke las vroeger vaak het kinderboek Wij gaan op berenjacht voor en ze houdt van de symboliek. De hoofdpersonen gaan op berenjacht en dan komen ze een stromende rivier tegen. Ze kunnen er niet boven over, ze kunnen er niet onder door, maar ze moeten er dus dwars doorheen. Dus er zijn obstakels waar mensen dwars doorheen moeten.

‘Het leven vraagt ons ook om echt aanwezig te zijn en te gaan staan voor wat je belangrijk vindt. En dat betekent niet dat je alle shit van de wereld op je moet nemen, je hoeft ook alleen door je eigen shit heen te gaan, en je hoeft ook niet bezig te blijven met steeds hetzelfde,’ zegt ze.

‘Ja want dan klopt er iets niet in de vooruitgang van ons proces,’ lach ik.

Marike vraagt of ik nog af en toe huidhonger heb, omdat ik als baby geen aanraking had en er in het eerste levensjaar geen moeder was en in mijn jonge jaren er ook nauwelijks fysiek contact was. Ik vind het overigens een heel heftig maar ook fantastisch woord.

‘Nee, nu niet meer. Bij vertrouwelijke en diepe vriendschappen is er wel aanraking en omhelzing en in intieme liefdesrelaties is dat er zeker geweest, en met mijn bijzondere kat Puzi was ik ook heel fysiek, maar een echte honger naar aanraking heb ik niet meer.’

Het einde van de middag is in zicht en Marike vraagt bij het afscheid of ze mij een knuffel mag geven.

‘Natuurlijk,’ zeg ik en haar warme knuffel voelt heel fijn!

Advertenties

Dankjewel voor je waardevolle reactie. Deze wordt gescreend vóór publicatie.

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s