Negende ontmoeting – ‘Ik wil een gevoelsmens zijn’


(Zondag 19 november 2017 – Dineke in Edam)

In een overvol maar sfeervol restaurant in Edam, waar de Sint net aankomt, en de hagel en windstoten mij om de oren vliegen, moet ik erg mijn best doen om een tafel te veroveren. Vandaag ontmoet ik alweer mijn volgende gast voor het Vriendschapsproject. De diversiteit aan verhalen, belevingen en zienswijzen en persoonlijkheden is aanzienlijk én verrassend en allemaal willen we eigenlijk hetzelfde vinden: zie mij, hoor mij en doe ik er toe.

Dineke komt uit een groot gezin met acht kinderen, ze woonden in Haarlem. In haar jeugd was er veel onveiligheid en armoede, ze heeft toen dingen meegemaakt, die een kind niet moet meemaken. Daardoor is ze nu bezig met een heftig transformatieproces, wat ook betekent dat bepaalde mensen niet meer bij haar passen.

Ze viel me op omdat ze altijd erg warm en liefdevol reageert op posts van anderen.

Ze schuift aan tafel en legt een klein pakje voor mij neer. Ik zeg dat het mooiste cadeau, haar aanwezigheid nu is. En dat ik mij bezwaard voel om cadeautjes te krijgen. Ze heeft met zorg een mooie zilveren Parker vulpen gekocht, omdat ik hou van schrijven en een fles port zo leeg is. Ze heeft goed opgelet wat mijn favoriete drankje is. Ik lach en bedank haar hartelijk.

Ik vraag Dineke waarom ze gekozen heeft voor maatschappelijk werk als huidige loopbaan.

‘Ik ben begonnen als ziekenverzorgster, dat had te maken met dat ik niet veel naar de middelbare school ben geweest en daardoor weinig heb kunnen leren. Dit kwam door de thuissituatie, ik heb mijn ontwikkeling daardoor langzaam opgebouwd. Met vooral dementerende ouderen werken, dat wilde ik niet voor altijd doen. En degene die mij begeleidde, zei tegen mij dat ik verder moest studeren en dat heb ik gedaan. Ik wist nog niet veel van de menselijke geest. Na mijn A-opleiding, heb ik ook B-opleiding Psychiatrie gedaan en daar 13 jaar in gewerkt en daardoor ook mijzelf meer kunnen ontwikkelen. Tijdens een open dag bij Maatschappelijk werk in Haarlem heb ik gekozen om die opleiding te gaan doen.

‘En wat vind je mooi aan dat werk?’

‘De combinatie van wat ik gedaan had aan opleidingen en werken in de zorg, het viel allemaal als puzzelstukjes in elkaar, de zorg voor mensen en ook met geestelijke aspecten van mensen bezig zijn.’

Ik vraag Dineke hoe het met haar sociale leven gesteld is.

‘Op dit moment zit ik in een burn-out en met ondersteuning van een coach en psychotherapeut probeer ik weer grip op mijn leven te krijgen. Voor mijn burn-out was ik een dienend iemand en nu probeer ik dat meer los te laten omdat ik mijzelf vergeet als ik dat doe. Ik ben een reeks van ‘inner child weekends’ gaan volgen en daar is een steenpuist open geraakt. Daardoor ben ik nu op een pad beland waar ik niet meer van af wil.’

‘Waar ik nu tegenaan loop is dat de vriendschappen die ik had, mij niet meer kunnen volgen in mijn nieuwe pad wat ik ben ingeslagen.’

‘Maar daar komen weer nieuwe vriendschappen voor in de plaats, afscheid is vaak ook een nieuw welkom’, zeg ik.

‘Nou dat geloof heb ik nog niet zo.’

‘Wat maakt dat je dat denkt?’, vraag ik haar.

‘Ik ben nog erg met mijzelf bezig’, zegt ze eerlijk.

‘Dat is ook logisch als je de fixatie op je eigen proces hebt, dan heb je vaak geen ruimte voor anderen’, geef ik aan.

Dineke vertelt dat ze ruim 50 jaar vooral denkt en moeilijk kan voelen, veel in haar hoofd leeft. Iets dat voortkomt uit haar onveilige jeugd en dat leert ze los te laten, de controle vooral probeert ze los te laten.

‘Als je jezelf als een goede fles wijn kunt zien, dan weet je dat die ook moest rijpen. Met rust gelaten moest worden, in het donker lag om voller te worden waardoor die authentieke smaak later gevierd en geproefd kan worden’, vertel ik als lichte symboliek.

‘Ik ken weinig mensen die niet zo mooi, vol en rijp zijn geworden, doordat ze een hoop hebben meegemaakt maar daardoor zichzelf zo prachtig hebben kunnen ontwikkelen’, zeg ik.

‘Hoe is dat bij jou ontstaan, dat je je zo bezighoudt met groei en ontwikkeling?’, vraagt Dineke.

‘O, dat doe ik eigenlijk al vanaf mijn elfde. Dat is een hoofddrijfveer in mijn leven en mijn vak. Ik ben in een niet voedende omgeving opgegroeid. Dus daarin wilde en wil ik nog steeds veel ervaren en leren. Ik heb een cholerisch temperament, zoals ze dat zo mooi noemen.’

‘Ben jij van origine psycholoog?’, vraagt ze.

‘Ik studeer al psychologie vanaf mijn veertiende en heb er veel inzicht en kennis over en een van de meest waardevolle opleiders is zelf in therapie gaan, wat ik ook driemaal deed. Ik ben opgeleid in verandermanagement en psychosociale problematiek. Zelfs mijn ex-therapeute adviseerde mij om het vak als therapeute te gaan uitoefenen maar ik wil geen hulpverlener zijn, meer een katalysator in empowerment. Dat is gelijkwaardiger. Therapeute en cliënt hebben die gelijkwaardige relatie niet. Mensen helpen en aanmoedigen om hun eigen (veer)kracht te ontdekken. Dat is wat ik doe.’

‘Dus je bent wel een mensen-mens?’, vraagt ze.

‘Enerzijds vind ik mensen interessant en mooi en heb ik graag voedende diepgaande gesprekken, anderzijds hou ik ook van mijn eigen ruimte, ook de stilte vind ik heerlijk en het alleen-zijn.’

‘Dat moet ik nog leren, het alleen-zijn. Ik heb altijd in groepen geleefd en was altijd de deur uit en zocht groepen ook altijd op. Maar ik merk dat ik daar nu helemaal geen behoefte meer aan heb. Laatst was ik in Alkmaar bij de roze week en toen voelde ik mij op een eiland en dat het helemaal niet meer past in mijn leven.’

‘Dus je wil nu een nieuwe wending aan je leven geven?’

‘Ja, ik wil daar ook voor open staan en het is een hele zware weg maar ik vind het ook een mooie weg. Dat is wat ik voor ogen houd.’

‘Het ingewikkelde vind ik nu, het is zo zoeken naar een speld in de hooiberg. Waar zijn mensen die zich ook zo willen of hebben ontwikkeld.’

‘Door het wellicht eerlijk en duidelijk aan te geven wat je zoekt. En ook door je kwetsbaar op te stellen en aan te geven wat jij nodig hebt?’, opper ik.

‘Mijn rationele denken is zo sterk ontwikkeld en ik wil een gevoelsmens zijn. Ik heb het idee soms een robot te zijn.’

‘Dat ben je al Dineke, ik zie alleen maar gevoelsmens. Maar wellicht zit er ook nog een angst om de controle te verliezen over wat je allemaal zou kunnen voelen als je je hoofd uitzet.’

Ik ben nieuwsgierig hoe Dineke haar leven ziet over twee jaar als ze verder in haar proces is en waar ze dan hoopt te staan. En vraag haar dat ook.

‘Nou, ik hoop dan liefdevol naar mijzelf te kijken. En dat ik daar een hele grote groei in heb doorgemaakt. En dat het rationele denken een beetje op de achtergrond is geraakt en het gevoel meer naar voren mag komen.’

‘Ik heb altijd gedacht dat ik een ander nodig heb om gelukkig te kunnen zijn, maar dat is helemaal niet zo’, zegt ze.

‘En daarbij hoor ik jou nu alleen maar praten over gevoel en willen voelen. Het concept dat je over jezelf hebt bedacht, klopt niet met de realiteit. Je bent een en al gevoelsmens’, zeg ik tegen haar.

Ik let altijd op de woorden die mensen gebruiken om zichzelf (of een ander) te beschrijven omdat ze vaak aangeven waar de afkeuring of goedkeuring over henzelf (of de ander) zit. De woorden die je gebruikt kunnen je vooruit helpen of terughouden, ook in het contact met anderen.

‘Ja, dat is toch een vorm van angst wat je tegenhoudt, dat het even te snel voor je gaat,’ beaamt ze.

Ik vraag haar hoe ze denkt over dit vriendschapsproject.

Ze geeft aan dat ze het geweldig vindt om al die verhalen te lezen van al die verschillende mensen en daar een stukje in mee te mogen lopen. Dat ervaart ze als rijkdom.

‘Iedereen kijkt door zijn eigen bril naar de wereld en andere mensen. Dat zie je ook in alle verhalen van mensen terugkomen. Iedereen leeft een eigen waarheid,’ vertel ik.

‘Ja, en dan zie je dat het referentiekader van waar mensen vandaan komen vaak een heel belangrijke factor is en je heeft gevormd tot wie jij bent,’ zegt Dineke.

‘Het mooie is dat ik nu steeds meer mensen tegenkom die hooggevoelig zijn en dat ik mij daar eerder voor afsloot.’

‘Dus je trekt nu mensen naar je toe die vooral voelen en volgens mij wilde je dat toch ook graag zelf? Ik lach breeduit.

Dineke heeft een mooie symboliek voor waar ze nu allemaal mee bezig is.

‘Ja, ik zit nu in een tunnel en die tunnel wordt steeds breder en die eindigt op een heel mooi bloemenveld en dan sta ik daar met open armen als Dineke die voluit voelt.’

Met die mooie symboliek eindigt deze openhartige middag!

Advertenties

Dankjewel voor je waardevolle reactie. Deze wordt gescreend vóór publicatie.

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s