Tiende ontmoeting – ‘Wanneer ga je nou echt de verbinding aan’


(Tammo in Zaandam – 26 november 2017)

Tijdens alle ontmoetingen hoor ik levensverhalen, persoonlijke beleving, perspectieven en interpretaties, wensen en behoeften en elke ontmoeting laat weer een andere dynamiek en interactie zien. Elk mens heeft meerdere delen in zich en ik merk dat ik met sommigen één deel van mijzelf kan delen maar met anderen weer meerdere. En juist dat laatste heeft mijn voorkeur.

Vandaag ben ik op een erg bijzondere locatie in Zaandam, een oud laboratorium dat is omgebouwd tot een culinaire hotspot met de naam Lab44. Uitgekozen door Tammo die via de spirituele site Netsamen, mijn oproep las en meteen reageerde omdat hij geraakt werd.

Tammo is 53 en werkt al heel lang in de HR, heeft in Leiden gestudeerd, was 20 jaar getrouwd, heeft 2 dochters en is nu drie jaar single. Hij laat doorschemeren dat hij op zoek is naar een nieuwe wending in zijn leven. Misschien wel een sabbatical van een jaar, of de wereld rondzeilen.

‘Ik werd getroffen door je oproep omdat voor mij de rode draad in mijn leven Vriendschap is. Ik ben heel erg van de verbinding. Ik sla aan op woorden als hoe voel je je, wat voel je, en hoe voelt het om dit gesprek te hebben.’

‘En ik vroeg mij ook af, wanneer ga je nou echt de verbinding aan?’

‘Dan zul je eerst de verbinding met jezelf moeten aangaan, wil dat echt op een dieper niveau mogelijk zijn,’ lach ik.

‘Ja, precies.’

Tammo vertelt trots over de bijzondere band met zijn dochters en dat hij soms smelt bij hun vragen en de intieme gesprekken die ze vaak hebben. En dat het ook lastig is dat ze ouder worden en zijn rol veranderd en dat het loslaten soms ook lastig is. Toch krijgt hij daardoor ook meer ruimte voor zichzelf.

‘Ik las van jou ergens dat als je die ouderband niet hebt, ik heb dat niet met mijn vader gehad, dat dit je beïnvloedt in je relationele leven.’

‘Ja, we identificeren ons met de wijze waarop onze ouders met elkaar omgaan en hoe ze met ons omgaan. Vaak herhalen we dat patroon in onze eigen relaties, vaak de partnerrelatie,’ vertel ik.

Dat gegeven heeft Tammo nader onderzocht, ten aanzien van de afwezige band met zijn vader en de uitwerking ervan op  de relaties in zijn leven.

‘Ik ben vorig jaar naar een psycholoog geweest en zij heeft met mij familieopstellingen gedaan, en ze gaf mij een paar verschillende kussens om de familieleden zo neer te leggen, zoals ik onze relatie heb ervaren. Dat heeft mij zo goed gedaan. Wat ik ontdekte blokkeerde mij in relaties, dat pijnstuk met mijn vader, maar dat werd toen anders.’

‘Als kind wilde ik echt gezien worden door mijn ouders, en ik ging daardoor nog beter mijn best doen om erkenning te krijgen voor wie ik was,’ vertelt hij.

‘Dat voelde ik wel onder jouw mailtjes en reacties naar mij toe, onder je woorden. Dat je sterk op zoek bent naar echte verbinding. Ik voorvoelde ook een zachtheid bij jou.’

‘Nou dat is grappig dat je dat zegt, want ik heb ook veel vriendschappen met vrouwen.’

‘Ja, dat snap ik heel goed want jouw zachtheid en emotionaliteit trekt vrouwen vaak aan. Jij bent geen machoman. Je hebt je vermoedelijk meer geïdentificeerd met je moeder en je vader was afwezig.’

‘Toen ik gescheiden ben heb ik ook een zware tijd gehad, Miranda je moest eens weten hoeveel verdriet ik heb gehad.’

‘Ik geloof je en dat hoort ook bij een rouwproces. Stel je voor dat het je géén verdriet zou hebben gedaan. Dat zou nog veel triester zijn geweest.’

Tammo is even stil en kijkt mij vragend aan.

‘Goh, wat een mooi inzicht. Dankjewel. Dat is waar, dat zit ik nu ineens te bedenken. Dit neem ik mee, na dit gesprek.’

‘Het maakt ons een rijker en dieper mens. Zowel de verbinding aangaan als moeten loslaten,’ zeg ik.

Inmiddels beginnen we aan een heerlijk gemengd bittergarnituurtje en de wijnglazen worden ook gevuld.

We praten over relaties en dan vooral die relaties die ons diep geraakt hebben. Ik vertel dat ik gelukkig met mijzelf ben nu en geen partnerrelatie meer nodig heb om gelukkig te zijn. Maar dat dit niet voor iedereen zo is.

‘Nou ik vind het mooi dat je dat zegt. Ik had een tijdje terug contact met een vrouw en voor haar lag dat helemaal anders. Zij werd pas gelukkig als ze een relatie had.’

‘En nog iemand die ik ken uit mijn kring heeft een man nodig om te kunnen functioneren,’ vertelt Tammo.

‘Ik denk dat als je gelukkig bent met jezelf, de voornaamste relatie in het leven, dat je je ook goed kunt verhouden tot anderen. Dan hoeft die ander jou niet meer te vervullen en is er alle ruimte om vanuit vrijheid te geven en ontvangen, niet vanuit nodig hebben maar vanuit blijheid.’

Ik beschrijf de symboliek van een fontein die constant stroomt en vol is, en het overtollige water dat over de rand heen valt, is voor alle anderen om van te drinken. Als je vol in je eigenliefde zit, kun je dat onuitputtelijk met anderen delen.

‘Toen ik in Sumatra was van de zomer toen heb ik onmiddellijk geantwoord op jouw oproep, er zit zo’n drijvende mooie energie achter jouw vriendschapsproject.’

‘Ik heb heel veel vrienden nog van de middelbare school in mijn leven. Dus dat zijn hele lange vriendschappen. Er zijn ook maandelijkse kookclubjes, dus we komen elkaar regelmatig tegen,’ vertelt Tammo.

‘Voor mij ligt dat anders. Ik ben nogal vaak verhuisd en ik heb grote veranderingen meegemaakt. Bovendien ben ik op mijn 32e een totaal nieuw leven begonnen en dan verlies je mensen soms ook uit het oog. Vaak ook door grote reisafstand of doordat het helaas niet meer past en we een erg ander leven hebben gekregen dan voorheen.’

‘Ik las laatst in de Happinez dat je het gemiddelde bent van je vrienden, herken je dat Miranda?’

‘Ja, dat herken ik. Vrienden vertegenwoordigen delen van ons inderdaad. En als de mens veranderd, of nieuwe delen in zichzelf ontwikkelt, dan kan dat soms betekenen dat daar ook nieuwe mensen bij horen.’

We praten over maatschappelijke issues zoals zwarte piet, me too, het misbruik of machtsmisbruik dat mensen overkwam dat massaal via social media wordt gedeeld. Grote taboes, die nu het licht vinden. En waar mensen soms ongemakkelijk door worden omdat het iets in hun aanraakt.

‘Maar isolement en eenzaamheid zijn ook grote onderwerpen in onze maatschappij op dit moment,’ zeg ik.

‘Ik snap wat je zegt, maar er zijn toch zoveel leuke dingen te doen en er zijn heel veel plekken waar je mensen kunt ontmoeten?’ zegt Tammo.

‘Niet iedereen durft dat om alleen de hort op te gaan, of kan dat vanuit financieel oogpunt niet en echt zeggen dat je op zoek bent naar contact omdat je geïsoleerd leeft of eenzaam bent, dan vinden mensen vaak toch lastig om te vertellen aan anderen.’

‘Vandaar dat ik dit onderwerp met dit project en een voorgenomen boek ook graag in een aanmoedigend licht wil zetten. Om te laten zien dat je niet de enige bent en ook om met de verhalen van iedereen een inkijkje te geven in hoe mensen over vriendschappen en relaties denken en hoe ze daar zelf mee omgaan.’

Tammo geeft aan dat hij ook mensen in zijn omgeving heeft die dat eng vinden, als je echt dichtbij komt. Dus die blijven dan aan de oppervlakte.

‘En dat is ook goed hoor. Maar dan denk ik: wat jammer.’

‘Het doet ook soms zo’n pijn Miranda als je niet openhartig kunt zijn in vriendschappen en relaties.’

‘Snap ik en als je op een bepaald moment in een lastige fase of situatie zit, dan kun je dat ook aangeven, dat je daardoor minder ruimte hebt. En misschien ben je dan erg met jezelf bezig en heb je ook even genoeg aan jezelf. Dat zijn ook dingen die je volgens mij gewoon moet kunnen uitspreken,’ vind ik.

‘Het kan zelfs tot een verdieping van de vriendschap of relatie leiden, vind je niet?’

‘Jazeker,’ zegt Tammo.

‘Dat vind ik ook mooi aan jou en dat las ik ook de afgelopen maanden, dat je je echt bezighoudt met de kern van dingen en mensen.’

Tammo heeft tweemaal een wereldreis gemaakt en hij voelt dat er op dit moment van binnen dingen gebeuren bij hem.

‘Ik weet nog niet wat ik wil of hoe dat er uitziet. Maar het zit wel in een stukje bewustzijn, en wat jij zegt over je roeping vinden en dat uitdragen. Dat ontroert mij wel.’

Hij legt aan het einde van de middag een kleine cadeautje op mijn schoot. Het blijkt een Worry Doll, uit Zuid Amerika te zijn, waar de Maya’s in geloven: voor de momenten in je leven dat het even te veel is, dat je het aan het kleine poppetje kan overlaten, dat je onder je hoofdkussen legt.

 

 

Advertenties

Dankjewel voor je waardevolle reactie. Deze wordt gescreend vóór publicatie.

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s