Twaalfde ontmoeting – ‘Ik ben mijn eigen schuilplaats’


In het mooie Haarlem, treed ik binnen in een monumentaal oud huis uit 1909, met marmeren vloeren, glas in lood deuren en ramen en fantastische authentieke hoge plafonds. Op de muren uitgesproken aqua kleuren en fel groen en oranje. Het is zeer smaakvol ingericht.

Vandaag ontmoet ik een vrouw (58) die via een geheel andere weg op mijn pad kwam, omdat ze ergens op een website mijn profiel zag staan, en we kort daarna een glas wijn in mijn boerderijtuin dronken, ter kennismaking.

Ze heeft veel meegemaakt dit afgelopen jaar, een scheiding die op dit moment loopt, na 30 jaar huwelijk. Haar leven staat wat op de kop, er moet veel geregeld worden. En een nieuw leven moet er gebouwd worden en dat is natuurlijk heel spannend.

Ook heeft ze behoefte aan nieuwe mensen in haar leven, nieuwe input en mensen boeiden haar altijd al met hun levensverhalen.

We schuiven aan de oude vierkante houten tafel met uitzicht over de diepe tuin en beginnen met een glas thee. Voor een glas wijn is het nog te vroeg.

Ik vraag haar nogal direct, maar zeker met oprechte betrokkenheid, hoe het met haar isolement en turbulentie is.

‘Het is een heel bijzonder jaar, van soms heel veel emoties, en dan weer af en toe verdriet. En dat verdriet kan ik wel voelen. Het is allemaal herleidbaar naar, een soort eenzaamheid, een gevoel van: nou heb ik niemand meer. En als ik wat wil, dan moet ik iemand bellen.’

‘Jij zegt dat je het alleen zijn heerlijk vindt, maar ik heb 30 jaar met een man geleefd, en daarvan 22 jaar met kinderen. Dus ik had een druk leven en vol huis. Ik was hier nooit alleen.’

‘Dat snap ik zeker, dat het een grote verandering voor jou is. Voor mij was het al erg vroeg in mijn leven vanzelfsprekend het alleen te moeten doen. Eenzaamheid en isolement heb ik al jong moeten leren verdragen. En daarbij was toen mijn associatie met eenzaamheid gebaseerd op het feit dat ik de spanningen en ijzige stilte in het adoptiegezin kon ontwijken als ik mij terugtrok als kind. Dus voor mij was het een opluchting om alleen te kunnen zijn. Musiceren en schrijven waren mijn troostende metgezellen.’

Ik vraag haar of ze het op den duur zou kunnen zien als een kans om zichzelf te herontdekken: wie ben ik nou in relatie tot mijzelf?

‘Ja, dat is absoluut waar,’ zegt ze.

Er valt kort een stilte en zucht.

‘Maar het is natuurlijk ook een rouwproces voor jou, dat je afscheid moet nemen van een huis, van een gedeeld verleden en dat je teruggeworpen wordt op jezelf. En de onzekerheid over wat er komt. Maar ja, dat weet je nooit wat er komt.’

‘Je begint dus nu aan de tweede helft van je leven. Tegenwoordig worden mensen in de 90. Dus je hebt nog een hele ruk te gaan.’

Ze lacht en zegt: ‘tweede helft van mijn leven?’

Ik ga rechtop zitten en zeg overtuigend: ‘ja de tweede helft breekt nu aan.’

‘Ja dat in de negentig worden, ligt wel in de lijn van mijn voorouderen,’ zegt ze terwijl haar ogen weer wat meer glinsteren.

‘Dus ik kan naast dat gevoel van eenzaamheid, ook wel zien dat ik nu de ruimte heb om nieuwe contacten aan te gaan. Dat is ook heel leuk.’

Ik merk op dat er veel mensen eenzaam zijn in Nederland, en dat er ook mensen zijn die zelfs in een relatie zijn en toch eenzaam zijn. Dat lijkt me nog erger.

‘Ik kan me ook herinneren dat ik mij ook wel eenzaam voelde, samen met hem, dat ik een hele eigen wereld had, waar hij helemaal niets mee had.’

Ik vraag haar wat voor wereld dat dan was.

Ze vertelt over haar spiritualiteit, dat ze veel las, leraren volgde zoals Osho en Adyashanti, en ze onderzocht veel van de binnenwereld en luisterde naar interviews van inspirerende leraren en sterke vrouwen.

‘Wat haalde je daar dan uit?’ vraag ik nieuwsgierig.

‘Eigenlijk altijd het onderzoek naar waarom we hier zijn. En als ik dan ’s nachts pieker of niet kan slapen, dan denk ik na over: wie denkt dit nu?’

‘En zeker de emoties van dit jaar, kan ik ook zien dat het te maken heeft met mijn kindertijd.’

Ze vertelt dat ze als kind ook vaak eenzaam was, en door deze moeilijke periode wordt ze daar weer in aangeraakt.

‘Wie weet wat je allemaal gaat ontdekken in jezelf en wie er nog op je pad komen,’ optimistisch stel ik dat perspectief aan haar voor. En vraag haar naar haar plannen voor het nieuwe jaar.

‘Nou het is best lastig enerzijds. Want ik woon een paar maanden in Italië in mijn huis en ook een paar maanden in Nederland. Dus een Italiaans leven en een Nederlands leven. En telkens als er iets voorbij komt waarvan ik voel dat ik mij daaraan wil verbinden, dan is dat soms lastig omdat ik dan weer een paar maanden naar Italië ga. Maar wellicht ga ik iets met en voor ouderen doen.’

‘Mijn man was altijd mijn referentiepunt. Ik kon altijd even bellen, of contact zoeken en bij hem thuiskomen. En dat is nu weg.’

‘Nu ben jij jouw referentiepunt, inderdaad. Dat is een ander gevoel en een andere verantwoordelijkheid denk ik, toch?’

‘Ja iemand zei ooit tegen mij: ‘ik ben mijn eigen schuilplaats. Dat vond ik zo’n mooie uitdrukking.’

Ik vertel haar dat ik vooral opensta voor groei-bevorderende contacten. Mensen met een optimistische levensenergie. Iedereen maakt natuurlijk een eigen ontwikkeling door, voorspoed en tegenslag, en sommigen zitten nog in een pittig proces, en vanuit professioneel oogpunt kan ik daar zeker in helpen, maar in mijn privéleven streef ik naar harmonie, en dat het contact mij ook wat brengt, dat ik ook wat kan halen bij de ander. Als mensen veel sores hebben schiet ik vrij snel in mijn professionele rol, omdat ik het dan naar het gelijkwaardige wil trekken en dan is het contact bij voorbaat al niet gelijkwaardig meer.

‘Naast mijn scheiding en rouwproces, zit ik aan de andere kant ook in een heel energiek proces. Ik heb een huis hier, woon deels in Italië, leer de Italiaanse taal steeds beter, heb een boel Italiaanse vrienden, dus ik heb twee levens.’

‘Wat vind jij leuk aan die twee levens?’

‘Nou Nederland is vooral mijn vertrouwde leven, daar zijn mijn duinen, en hier heb ik een handje vertrouwde vriendinnen, dit leven ken ik natuurlijk al mijn hele leven. En Italië biedt een heel ander leven: de temperamentvolle mensen, de beweging, de bergen en de blauwe zee. Ik voel mij zeer gezegend dat ik daar de helft van het jaar mag wonen.’

‘Heb je ooit gedacht dat het zover zou komen, dat je uit elkaar zou gaan?’

‘Nou ik heb er nooit over nagedacht dat het zover zou komen. Ook omdat we al jaren een soort open relatie hadden, omdat we teveel op elkaars nek zaten, en we hebben het ook wel eens gehad over apart gaan wonen. Dus nee, ik zag het niet aankomen.’

‘Ik volg onder andere al een tijdje Esther Perel, die psycholoog in NY is en specialist op het gebied van intimiteit en erotiek, en onderzoek deed naar wat er vaak misgaat bij langdurige relaties. Vreemdgaan en de passie en betrokkenheid verdwijnt. De zekerheid die mensen zoeken is vaak de spelbreker omdat het de passie dood, men doet niet meer hun best voor elkaar, opgeslokt door dagelijkse beslommeringen en men voelt zich niet meer begeert, niet meer speciaal, er worden nauwelijks nog vragen gesteld wat er in de partner leeft, de vanzelfsprekendheid dood de romantiek. Ruimte en afstand zijn vaak nodig om het vuur weer te laten oplaaien. Voor mij ook een reden dat ik niet meer wil samenleven.’

‘Nou acht jaar geleden stelde ik voor om te scheiden en dan apart te gaan wonen en dat hij dan gewoon weer mijn vriend zou worden. En aan het begin van het huwelijk deed ik het voorstel om elk een aparte etage te hebben in een huis en dan bij elkaar op bezoek te gaan. Dus dat was al vroeg het idee. Maar toen kwamen er kinderen en was dat allemaal niet handig.’

Ik merk op dat ik dat wel in haar huidige levensstijl zie, dat vertrouwde in Nederland en de verrassing en het avontuurlijke in Italie. Dat lijken voor de meeste relaties ook de ingrediënten om het interessant te houden.

‘Afstand schept nabijheid’, zegt ze.

En daar ben ik het hartgrondig mee eens.

‘Ik wil in Italie een plek creëren waar mensen zich kunnen ontwikkelen,’ laat ze met enthousiasme weten.

‘Nou wie weet wat er daarin allemaal mogelijk is. Misschien schuif ik daar ook bij aan en kan ik daarin nog bijdragen. Want dat is ook één van mijn drijfveren: ontwikkeling creëren. The sky is the limit, als je durft.’

 

Advertenties

2 thoughts on “Twaalfde ontmoeting – ‘Ik ben mijn eigen schuilplaats’

    1. Dankjewel Medi. Dat is zeker de opzet van alle verhalen ja. Elke keer weer een ander thema dat naar voren komt. Alle thema’s hebben met verbinding, gezien en gehoord worden, eenzaamheid/isolement, autonomie en afhankelijkheid, en bij iemand horen te maken.

      Like

Dankjewel voor je waardevolle reactie. Deze wordt gescreend vóór publicatie.

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s