Dertiende ontmoeting – ‘Ik wil de wereld redden’


Annelies in Haarlem – 21 december 2017

Ondernemend is ze, zeer maatschappelijk betrokken en ze heeft drie ondernemingen waarmee ze mensen wil helpen om een fijn bestaan te hebben. Annelies komt uit een ondernemersgezin, verloor haar vader op haar achtste en haar moeder op haar zeventiende en dat heeft haar natuurlijk sterk beïnvloed maar ook autonoom en veerkrachtig gemaakt. En heel stiekem, voel ik mij wel tot dit ‘type mens’ aangetrokken.

Annelies is 48, woont met 2 katten aan zee, is een vrije geest, en wordt vaak als ‘anders’ ervaren omdat ze meer ziet dan de meeste mensen door haar achtergrond. Dat is nóg een overeenkomst tussen ons.

Ik strijk met haar neer voor lunch in het onconventionele restaurant Veerkwartier, aan het water, aan de rand van Haarlem, een opmerkelijke locatie die ook ‘anders’ is.

‘Je maakt een hele tour door Nederland nu hé?’ haar directheid en leergierigheid valt me meteen op.

Ze schreef me omdat ze het prachtig vindt als mensen zelf dingen de wereld in zetten om anderen te helpen of verbinden. Iets dat ze zelf ook doet. En dat was voor haar reden om mij te benaderen en aan dit vriendschapsproject mee te willen doen.

‘Wat ik wel interessant vind als mensen spreken over eenzaamheid en isolement, wat doen ze er zelf aan?’ vraagt ze onderzoekend.

‘Mensen zijn vaak gewend om het naar zich toegebracht te krijgen, dat een ander de oplossing brengt,’ ik roer in mijn bloemkoolsoep en kijk haar vragend aan.

‘Ja, dat vond ik ook zo leuk van jouw initiatief, dat als je behoefte hebt aan like-minded mensen, dan ga je daar toch naar zoeken,’ de vanzelfsprekendheid waarmee ze dat zegt, geeft haar eigen drive ook aan.

‘Vanuit mijn verleden waarin er weinig emotioneel te halen was, heb ik overmatig geleerd dat ik het zelf moest doen. Maar dat betekende eveneens dat ik heel lang nog moest leren om te vragen wat ik nodig heb, laten zien waar mijn behoeften liggen, vond ik lang heel eng omdat ik niet wist of de ander het aan mij wilde geven,’ vertel ik haar.

‘Maar had jij vroeger ook niet dat je automatisch werd aangetrokken door mensen, dat je een connectie ervoer, met mensen die ook een heleboel hadden meegemaakt en daardoor anders in het leven staan, veel bewuster?’

‘Ja, dat ervoer ik vroeger sterk en tegenwoordig nog sterker, ik hou mij ook dagelijks bezig met bewustzijnsleer.’

‘Maar hoe is dat voor jou, was jij een blij kind?’ vraag ik haar.

‘Poe, wat is een blij kind,’ ze kijkt even de lucht in en vertelt dan weloverwogen verder.

‘Ja, ik was bij geboorte al een einzelgänger. Mijn moeder zei altijd gekscherend dat mijn eerste woorden waren: “kan ik zelf wel”.’

‘Ik had ook niet zo’n behoefte aan heel veel vrienden. Ik was wel de populairste op school, maar ik leefde erg in mijn eigen wereld en had mijn eigen taal. En dat kan ik nog steeds heel erg goed.’

‘Je leek mij inderdaad een avonturierster en een mens met een uitgesproken mening, en daar hou ik van’, zeg ik, terwijl onze schaterlachen door het restaurant vliegen.

‘En toen mijn vader op mijn achtste overleed was dat wel een verdrietige tijd, mijn moeder werd daarna ziek en overleed op mijn zeventiende. Vanaf mijn elfde zorgde ik al voor mijzelf. Maar ik heb dat zelfstandige eigenlijk altijd al wel gehad.’

‘Ik heb altijd gezegd dat ik nooit zou willen ruilen met iemand anders, want dit is mijn leven. Weet je, en ik heb de liefste, leukste ouders gehad die ik maar kon wensen. En die verlieservaringen hebben mij ook diepgang gegeven.’

‘Dat begrijp ik en herken ik,’ zeg ik.

‘Heb jij jouw missie en roeping in het leven daardoor kunnen vinden Annelies?’

‘Ik zeg altijd gekscherend: “ik wil de wereld redden”, om maar lekker groot te denken, ik kan namelijk niet klein denken. Ik wil gewoon mensen helpen, dat ze een boterham te eten hebben, dat ze naar school kunnen, een netwerk krijgen, dat dieren te eten krijgen, dus alles wat in mijn mogelijkheid ligt, doe ik.’

‘Vrijwilligerswerk is voor mij heel belangrijk. Ik heb mij voor diverse stichtingen ingezet, bijvoorbeeld voor Giving Back, die jongeren met een diverse achtergrond o.a. een netwerk biedt. Nu zet ik mij via Play for Good in voor diverse goede doelen.

‘Jaren geleden las ik een boek van de Dalai Lama, dat ging over zingeving, dat zoveel mensen nu aan de antidepressiva zitten..’

Ik vul haar aan: ‘..omdat de materie niet meer vult.’

‘Dus dat ik iets kan betekenen voor mensen geeft mij ook een heel goed gevoel. Dus ik zoek altijd naar manieren, ook zakelijk, om anderen te kunnen helpen of awareness te creëren dat ze zichzelf kunnen helpen. Dus dat zit wel sterk in mijn DNA.’

‘Soms roep ik mijzelf terug als ik mij verlies in werk of zo, dat ik weer even terug op mijn eigen pad moet gaan.’

‘Heb jij zelf wel eens last van eenzaamheid en isolement?’

Ze antwoordt: ‘nee, ik voel me nooit alleen. De enige situatie waarin ik dat voel is als ik in slechte relaties zit.’

Beiden hebben we als kind al geleerd om het alleen te doen en dat maakt het makkelijker om alleen te zijn en daar ook van te kunnen genieten.

‘Kun jij je verplaatsen in die mensen die eenzaam zijn?’ vraagt ze.

‘Jazeker, ik begrijp waar hun eenzaamheid vandaan komt, wat de oorsprong is. Maar ze zullen óók zelf moeten bewegen om dat te veranderen.’

Annelies vertelt dat ze de laatste jaren veel afscheid genomen heeft van vrienden en kennissen en wat ze met name miste was de diepgang. En natuurlijk moet dat van twee kanten komen, maar als het niet verder gaat dan oppervlakkige onderwerpen en niet gaat over wat houd je bezig en wat raakt je, dan houdt het op.

‘Ja, dat begrijp ik, ik hou mij ook niet bezig met futiliteiten. Ik ben dankbaar voor het leven en wil er iets bijzonders van maken want ik had er ook niet kunnen zijn, mijn moeder had mij ook kunnen aborteren na haar verkrachting. Voor mij horen relaties met kwaliteit bij een bijzonder leven,’ zeg ik hartstochtelijk.

‘Ja, ik heb ook het gevoel dat het leven pas begint. Ik ben nu even oud als mijn vader was toen hij overleed. Ik wil nog zoveel doen. Ik ben nu met een startup bezig en doe allerlei dingen tegelijk,’ zegt ze.

‘Met Haus am Zee wil ik zeeverhalen vertellen, gerelateerd aan producten van mensen of met aandacht voor milieu aspecten, zoals plastic in de zee, of verhalen die mensen hebben over wat ze met de zee hebben. En dat wil ik via social media en via een webshop in de markt zetten.’

‘Wat een prachtig initiatief,’ complimenteer ik haar.

‘Een van mijn dromen is een huisje aan zee maar dat verhaal is nog in de maak,’ vertel ik met een glimlach.

‘Momenteel ben ik druk met de pr voor mijn debuutboek en bereid ik een nieuwe lezing voor Transformatie naar Bevrijding waarin ik mensen die met vroege traumatisering te maken hebben, 1 op de 200 mensen in Nederland overigens, wil aanmoedigen in hun mogelijkheden zichzelf van hun vastlopen in het leven te bevrijden.’

‘Ja, jij hebt volgens mij wel discipline in het neerzetten van jouw projecten, denk ik?’

‘Nou ja, zonder plan, strategie en gedisciplineerde acties, gebeurt er niets, toch?’

‘Bijvoorbeeld ook nu met de #metoo discussie zou ik graag zien dat er een vervolg stap komt. Wat gaan wij daar dan mee doen om het te veranderen. En ook met jouw maatschappelijke projecten Miranda, hoe kan er een beweging ontstaan waardoor we dat veranderen.’

‘Alles begint met bewustwording van mensen. Ik denk dat het beïnvloed kan worden door ouders en door onderwijs en voorlichting. Kinderen bewuster maken en opleiden in emotionele intelligentie: respect voor jezelf hebben en de ander. De mensen die een ander aanranden, misbruiken of manipuleren, daar is dat vaak zelf bij gebeurd of men heeft het gezien van opvoeders of beinvloeders en men kopieert het omdat ze niet anders kennen. En ze zijn zich vaak totaal niet bewust van waarom ze het doen. Daar zit vaak woede, angst of frustratie onder van het eigen weggedrukte leed of de eigen machteloosheid.’

We hebben het over de welvaart in Nederland, in vergelijking tot andere landen, hebben wij het hier redelijk goed. Mensen eisen vaak en denken ergens recht op te hebben, terwijl eigen verantwoordelijkheid nemen, soms te weinig aanwezig is.

‘Ik was bij de voedselbank in Zandvoort en ook de dierenvoedselbank laatst met volle tassen. En ook daar wordt er gevochten om waar men denkt recht op te hebben. Natuurlijk zijn dieren en kinderen afhankelijk en die kunnen er niets aan doen dat ze in een moeilijke situatie zitten, maar volwassenen kunnen ook verantwoordelijkheid nemen voor hun leven,’ zegt ze met rebelse ondertoon.

‘Ja, het is belangrijk om goed na te denken over de grote keuzes die je maakt. Ze bepalen immers hoe jouw leven er uit ziet. En daar is niemand anders verantwoordelijk voor dan jij.’

‘Ook de vragen die ik stel aan mensen van wat zijn jouw drijfveren in het leven, wat is jouw missie en roeping in je leven, wat wil jij bijdragen aan de wereld. Dat zijn voor veel mensen hele grote vragen. Maar jezelf juist die vragen stellen, leidt vaak tot grotere bewustwording en verantwoorde keuzes,’ zeg ik.

‘Toen jij mijn oproep las Annelies, wat was jouw eerste indruk erbij?’

‘Nou ik dacht, dit had ik ook kunnen zijn, en dat je het ook gewoon doet. En wat de uitkomst er ook van zal zijn, je zet iets in beweging.’

‘Ik had niet van, ik ben eenzaam en wil daar over praten.’

‘Ten aanzien van geen familie meer hebben, dat was 20 jaar geleden nog pijnlijk, nu niet meer, maar wat mij vooral toen verbaasde, was dat niemand aan mij dacht. Op Moederdag niet, op Vaderdag niet, met Kerst, Pasen en Oud en Nieuw niet. Ik ben altijd bezig met andere mensen, want ik wil niet dat mensen alleen zitten en dat ze okay zijn. En toen dacht ik: kan nou niemand zich indenken dat Moederdag voor mij een dingetje is. Dat vond ik jarenlang heel moeilijk. Het was meer de teleurstelling in mijn vriendschappen toen, van hoe kunnen mijn beste vriendinnen mij nou vergeten.’

‘Dat begrijp ik goed. Maar weet je wat het is met zelfredzame mensen? Men denkt al snel dat die geen kwetsbaar moment kennen en dat ze goed voor zichzelf kunnen zorgen. En dat klopt ook. Maar het is zo zalig als iemand eens iets voorstelt, dat je gewoon aan kunt schuiven. Dat een ander eens voor jou zorgt een keertje. Of een lieve handgeschreven kaart met mooie wensen.’

‘Nou de mooiste handgeschreven kaart die ik dit jaar heb gekregen is van de daklozenkrantverkoper met een persoonlijke boodschap, dat is de mooiste kaart die ik mij zou kunnen wensen’ zegt ze.

Ik vertel wat ik vooral geleerd heb in het contact met mensen, dat ze het ook fijn vinden om te horen, dat je ze ook eens nodig hebt. Dat je ook jezelf durft te laten zien in wat je graag zou willen ontvangen. Al is het maar in iets kleins als een lekkere maaltijd voor je koken, een handgeschreven kaart of gewoon een spontane uitnodiging. Ik hou van dat kleine attente.’

We besluiten met wat we met oudjaar gaan doen. Annelies heeft weinig met dat moment. Wat ze wel doet is een moodboard maken voor het nieuwe jaar.

‘Daar ga ik volgende week nog lekker even mee aan de slag. En wat ga jij doen?’

‘Oudjaar is nog open. Maar ik ga in 2018 vruchten plukken van wat ik het afgelopen jaar heb gedaan en mijn missie uitvoeren: debuutboek promoten, lezingen geven, trainingen inplannen, mensen aanmoedigen en met elkaar verbinden. Mijn roeping volgen.’

 

Advertenties

Dankjewel voor je waardevolle reactie. Deze wordt gescreend vóór publicatie.

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s