Veertiende ontmoeting – ‘Ik wil een geheelde heler worden’


De betekenis van haar naam is jaren geleden veranderd toen ze sprak met een spirituele vrouw die vroeg naar haar naam. Ze antwoordde dat het zelf verzonnen was. Je bestaansrecht kan soms beginnen met trots zijn op je naam. Maar die naam heeft ze overgedragen gekregen van een kindje dat stierf in haar moeders gezin. De spirituele vrouw hielp haar om er een nieuwe betekenis aan te geven: zonnestraal en heler. En dat past helemaal bij wie ze is.

Ze verloor op driejarige leeftijd haar vader en de band met haar moeder is nooit hecht geweest. In het gezin stierf een tweeling en dat is natuurlijk emotioneel een grote klap en heeft invloed op een gezinssysteem en soms krijgen andere kinderen dan extra veel te (ver)dragen. Ze heeft eigenlijk altijd het gevoel gehad een schuld te dragen of boete te moeten doen voor het overlijden van die kleintjes. Er was weinig aanmoediging en steun voor haar. De onveiligheid en eenzaamheid die er uit voortkwam was pijnlijk en ging gepaard met gevoelens van minderwaardigheid.

Ik zit vandaag tegenover Angela (haar tweede naam) en zie een mooie, liefdevolle en zachte vrouw van 48 lentes met nog wat onrust in haar lijf. Iemand die anderen graag helpt helen om gelukkig te worden. Ze zorgt goed en veel voor anderen. Iets dat ze haar hele leven al doet. Maar ze is nu op een kruispunt aangekomen in haar leven om dingen uit het verleden echt op te ruimen en wellicht een nieuwe richting op te gaan. Meer voor zichzelf te gaan staan en meer zichtbaar te worden. Ze was lang onzichtbaar door de onveiligheid om haar heen.

‘Ik wil een geheelde heler worden,’ zegt ze met een vastberadenheid die haar siert.

Ze heeft een eigen kleine praktijk maar durft zichzelf nog niet sterker te profileren naar buiten toe, waardoor haar professionele leven niet verder groeit.

‘Wat houdt je tegen om dat te worden?’ met een speelse knipoog stel ik haar die vraag.

‘Ik blijf nog in mijn comfortzone. Ik wil heel graag met groepen werken of seminars geven. Maar dat blijft nog uit door mijn beperkende overtuigingen, ergens diep van binnen.’

‘En via social media deel ik mijzelf wel enigszins, maar toch ook weer niet echt, veilig achter een beeldscherm.’

‘Nou ja, social media is natuurlijk geen huiskamer. Het is ook mooi dat je nauwkeurig bent in wat je naar buiten brengt en dat je mensen er op uitkiest met wie je openhartig wilt worden en dingen wil delen,’ toch?

‘Ja, dat is ook zo. Ik verbaas mij er soms over wat mensen soms op hun profiel zetten en wat ze met de buitenwereld allemaal delen. Zo open en kwetsbaar.’

‘Als ik iets met jou wil delen, doe ik dat op basis van een gevoel en vertrouwen, en daar hoeft de hele wereld niet in mee te kijken. Daarbij is het goed om jezelf te beschermen tegen die grote stroom meningen van onbekenden,’ vertel ik haar.

We praten over de gezinnen waarin we zijn opgegroeid en ook de relaties die we hebben gehad, die vaak een spiegel zijn en symbool staan voor de wond die we als kind opliepen en via die relatie hopen te helen of de illusie dat we het verleden daarmee kunnen veranderen.

‘In mijn lange huwelijk had ik de grootste vrees dat wat ik thuis had gezien en meegemaakt, ook zou gebeuren bij ons en dat gebeurde inderdaad.’

‘Daardoor heb ik ook het gevoel gehad, een beetje als een rode draad door mijn leven heen, of ik het wel waard ben en goed genoeg ben. Mijn moeder kon heel beladen boos worden als ik iets fout deed. Ik kon niets goed doen. Altijd was ze heel gespannen, ze overleefde.’

‘En jij, overleef jij ook momenteel?’ die vraag brand op mijn lippen.

Ze lacht. ‘Er is veel gebeurd de afgelopen jaren. En ik pak nu ook meer mijn rust. Ik probeer nu minder vanuit angst te redeneren.’

Ik vertel haar dat ik mijn tocht van grote innerlijke onrust doordat ik vroeger veel overcompenseerde door almaar te doen en onderweg te zijn, gelukkig lang geleden achter mij heb kunnen laten. Toen identificeerde ik mij nog met alles wat ik deed en presteerde. Ik dacht iemand te zijn door wat ik deed. Tegenwoordig komt mijn creativiteit voort uit mijn Zijn en innerlijke rust. Dat is een heel ander en heerlijk gevoel.

Angela vertelt dat er iets intrigeert de laatste tijd, dat ze merkt dat we het heel vaak buiten onszelf zoeken. Zij ook. Terwijl de relatie met jezelf, dat het daar om gaat. Die duurt een leven lang. Zelfliefde en eigenwaarde kan ons helen. Als je de relatie met jezelf goed krijgt, valt de buitenwereld ook op zijn plaats.

‘Wat zijn jouw plannen voor dit nieuwe jaar?’ vraag ik.

‘Dat is een goede vraag. Ik ben nog steeds met het verleden bezig. Maar ik wil verandering. Ik merk dat ik tussen het verleden en de toekomst in zit.’

‘Maar waar wil je naartoe werken, waar wil je dan uitkomen?’

‘Nou sowieso meer zichtbaarheid, werk gerelateerd. En ook een andere vorm, ik vind het nog steeds heerlijk om met mensen samen te werken…’

‘En weer gaat het vooral over anderen,’ merk ik op.

‘Ja, eigenlijk is het ook een soort uitstel om niet bij jezelf uit te komen,’ zegt ze bloedeerlijk.

‘Zolang je de focus hebt op anderen, hoef je niet aan je eigen kwetsbaarheden te werken. Terwijl als je opruimt wat je tegenhoudt, dan gaat al het andere ook groeien, ook je werk,’ een geloof dat ik graag uitdraag.

Ik vertel haar dat ik zowel in mijn werk als ook privé veel mensen tegenkom die vastlopen. Ik zeg elke keer tegen deze mensen: ‘Gun jezelf een vrij bestaan’. Het is ook een keuze maken en een beslissing nemen, dat je jezelf dat gunt. En innerlijke bevrijding werkt ook van binnenuit, dus waarin je blokkeert en vastloopt kun je ook van binnenuit oplossen door te voelen en te verwerken wat nog niet verwerkt is.

‘Nou, toen ik met de trein hier naartoe reisde, sprak ik mijzelf even aan en stelde de vraag: ‘wat heb je nou eigenlijk zelf gedaan om te helen? Eigenlijk niets.’

‘Dan is dit een mooi moment om jezelf dat te gunnen. Want je hebt het in de hand. En angst en onzekerheid hoort er gewoon bij maar dat kun je voelen terwijl je aangaat wat nodig is.’

‘Het is jammer dat ik geen aantekeningen heb gemaakt van ons gesprek,’ zegt ze met enige teleurstelling in haar stem.

‘O, dan stuur ik je dit gesprek gewoon toe hoor. Dan kun je het nog eens terug luisteren.’

We praten over dit vriendschapsproject. En de kwetsbaarheid die ik soms voel doordat mijn sociale kring kleiner is geworden en daardoor ook mijn vangnet, indien er iets met mij zou zijn en ik hulp nodig heb.

‘Dat is moeilijk hé, soms als mensen niet meer met je resoneren, maar heb je ook niet dat sommige vriendschappen ook gewoon voorbij gaan en je ze dan met dankbaarheid kunt loslaten?’ vraagt ze indringend.

Ik beaam dat het inderdaad ook natuurlijk is dat er ook vriendschappen voorbij gaan. Maar omdat vriendschappen voor mij familie zijn, voelt dat belangrijker en zwaarder en heeft dat grotere impact.

‘Er zijn ook families die helemaal niet fijn zijn en niets met elkaar hebben,’ zegt ze.

‘Dat is er ook ja. Uiteindelijk gaat het niet om bloedband en genetische verbinding, waardoor je het gevoel hebt bij elkaar te horen. Dat ontstaat vaak door een hartverbinding en elkaar aanvoelen. Dat je het gevoel hebt dat je bij elkaar hoort. En er voor elkaar wilt zijn. Ik denk dat elk mens het nodig heeft om bij anderen te horen. Deel uit te maken van een groter geheel.’

De zon die hartstochtelijk naar binnen scheen, in het restaurant met prachtige art deco, is onder gegaan.

We nemen afscheid na een bijzondere middag met diepe onderwerpen en wellicht een impuls tot verandering.

Advertenties

Dankjewel voor je waardevolle reactie. Deze wordt gescreend vóór publicatie.

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s