Vijftiende ontmoeting – ‘Mijn familie zocht ik buiten het gezin’ 


Zaterdag 20 januari 2018 – Desiree uit Nijmegen

 

Een sprankelende vrouw (50) met een nieuwsgierige blik, slank lichaam, een vlechtje in haar langer bruin haar, ze lijkt een beetje op een Française, komt mij tegemoet gelopen in het sfeervolle restaurant. Ik zag haar invoelende respons op mensen op facebook en werd nieuwsgierig naar haar achtergrond en fijngevoelige aard. Toen ik haar benaderde vroeg zij zich af wat ik met haar zou moeten, en dat maakte mij enkel nieuwsgieriger waarom ze dat dacht en het verhaal daarachter.

Desiree komt uit de omgeving van Nijmegen, is getrouwd, heeft twee puberkinderen, en is door haar au pair tijd in Frankrijk toen ze twintig was, helemaal verliefd geworden op dat land. Ze heeft niet het gevoel beschermd opgevoed te zijn, in tegendeel. Het enige beschermende was dat haar ouders haar waarschuwden dat mannen maar een ding wilden. Er was geen lichamelijke warmte en geen specifieke aandacht, zolang alles goed ging. Aandacht moest je vragen, dat deed ze niet tot haar vijftiende. Ze was een dromer, en bleek hsp-er, overgevoelig voor de wereld om haar heen. Maar ze houdt enorm van echte open gesprekken en delen.

Ik begin met een vraag die natuurlijk behoorlijk diepgaand is, maar we zitten hier natuurlijk niet om het over oppervlakkige zaken te hebben. Daar is het leven te kort voor.

‘Ben jij het gewend van huis uit dat er verbinding was?’

‘Nee, dat was er niet. Ik ben een koekoekseitje. Ik weet niet wie mij in dit nest heeft gelegd. Ik draaide mee. Mijn ouders hadden een eigen zaak en als dat goed ging dan ging alles goed. Maar ging het fout, dan ging alles fout. En dan moest je jezelf echt niet laten horen. Iedereen is met harde woorden opgevoed. Maar ik was degene die altijd huilde. Mijn vader zei dan tijdens het avondeten: ‘zo, zullen we iemand eens aan het huilen maken?’ Dus het was spannend thuis en ik moest ook een eigen hoekje zoeken.’

‘Dat lijkt mij erg pijnlijk. En dat klinkt wel als op je tenen moeten lopen. Dus die fijngevoeligheid van jou werd daardoor vergroot. Maar gevoelig zijn is ook een prachtige eigenschap, vind ik. Maar dan is het denk ik wel belangrijk dat je goed kijkt bij wie je jezelf laat zien?’

‘Ja, precies. Van nature ben ik wel een diepe verbinder en ik was een open boek met een sprankelende naïviteit.’

Ze vraagt met nadruk naar mijn achtergrond en ik vertel haar nogmaals over m’n traumatisch verleden dat ik in allerlei stappen overwon en dat geen warme familie hebben een gemis is. Maar dat noden ook deugden kunnen worden mits we dingen echt aangaan. Zoals dit project dat eigenlijk tot stand komt door het thema verbinding en bij wie hoor ik, dat bij mij al op jonge leeftijd groots afwezig was. Maar ik hou van taboes doorbreken en mogelijkheden creëren.’

‘Dat is wel spannend, taboes doorbreken, want dat heeft altijd gevolgen,’ zegt ze met een bedachtzame ondertoon.

‘Ja, er is een groep die dat bewonderd en er aan toe is om zich ook kwetsbaar op te stellen en verandering wil, en er is een groep die het akelig vindt, die openheid en dat kwetsbare ontwijkt. En ik deel natuurlijk nu ook openlijk mijn eigen kwetsbaarheid en verhaal. En dat trekt sommige mensen aan en stoot anderen weer af.’

‘Ken jij dat zelf ook, die kwetsbaarheid?’

‘Nou ik ben hsp-er en alles komt heel sterk bij mij binnen maar ik ben niet van de smalltalk. En als kind vond ik het veel te spannend om alleen ergens naartoe te gaan. Dus als kind heb ik daardoor van alles gemist. Maar ik had drie vriendinnen en werd bij die gezinnen wél met warme armen ontvangen. Dus ik heb mijn familie buiten het gezin gezocht.’

‘En toen ik een geweldige Au Pair tijd in Parijs had op mijn twintigste, wilde ik eigenlijk niet meer terug in dat strakke stramien thuis. Ik ging toerisme studeren. Mijn vader zei dat talen en reizen niets was en dat je er niets aan had in het leven. En dat triggerde mij om te vechten om te laten zien dat het wél kon. En dat lukte.’

We vertellen elkaar over de opmerkelijke ervaringen in onze intieme relaties, die ons lieten zien waar we nog innerlijk werk in moesten verzetten om betere en gezondere keuzes te kunnen maken.

‘Ik ben daar niet zo goed in, in gezonde keuzes maken in relaties met mannen,’ haar openhartigheid is vertederend.

‘Heb je enig idee waar het aan ligt?’

‘Nou mijn eigen onzekerheid, denk ik. Heb een aantal readings bezocht. Tijdens een reading bijvoorbeeld bij de Roos werd er iets moois gezegd: ‘door het verdriet, wil ik niet meer aarden en mijn wortel schieten’.

‘En waar wil jij die wortel dan wel schieten?’

‘In een veilige, gezonde en voedende plek.’

‘En jij bent dat eigenlijk toch zelf?’

‘Ja, maar daar ben ik nog niet.’

‘Het zit vooral in de keuzes maken, en ook keer op keer zien dat je de fout maakt ondanks vragen stellen dat je duidelijkheid kunt krijgen en geloven in de mens, maar dat het toch niet klopt.’

‘Wat wil jij dan buiten jezelf vinden?’

‘Nou liefde, alleen maar liefde.’

‘En waarom kun je jezelf dat niet geven?’

‘Ik weet het niet, als ik dat wist.’

‘De sleutel zit natuurlijk ik je verhaal. Je hebt als kind ook geen liefde gehad in de vorm die jij nodig had. En je vader liet een hard en gevoelloos voorbeeld zien. Vaak kiezen we daar onze partner op uit, totdat we het door hebben en dat doorbreken door andere keuzes te maken.’

‘Ik doe dat zelf ook. Als ik boos ben dan denk ik ik zal het je laten voelen maar dan denk ik ook, nee Dees, je moet het zelf voelen. En daar ben ik nu pas. Mijn vader is rationeel en hoofdmens. Hij lijkt een harde man, maar dat komt voort uit angst, angst dat alles fout gaat, dit heeft hij vanuit zijn jeugd meegekregen. En mijn moeder was er, zonder er echt helemaal te zijn en stond en staat in dienst van mijn vader.

Ik vertel haar bemoedigend dat ze nog mogelijk 40 jaar te gaan heeft en dat er ruim tijd is om het anders te doen. Het is ook welke prioriteiten je in het leven hebt en wat je tijd en aandacht wilt geven. En je jezelf ook niet moet vergeten. Het mooie zit in jouw eigen kern, vertel ik haar.

‘Die zie ik niet, mijn kern. Ik ben blind voor mijzelf. Het blijft allemaal aan de oppervlakte. Ik denk vaak: ik kan het niet en ik weet niet hoe.’

‘Wat ik van je hoor kun je best veel Desiree. En iets nieuws leren is nooit onmogelijk. De stap naar doen is vaak dichterbij dan je denkt. Ik kom regelmatig mensen tegen die tijdens onze interactie zodanig geïnspireerd worden dat ze die stap zetten. Vorige week gebeurde het ook nog met een vrouw die ik sprak.’

Ik vertel haar dat ik blij ben dat ik grote stappen in mijn leven heb gezet, en dat ik de beslissing nam om mijzelf te willen helen.

‘Ja, en hoe wist je dat je de juiste keuze maakte en de juiste persoon had?’ vraagt ze.

‘Het helingsproces via therapie, was niet gericht op een ander, maar op mij, de relaties waren eigenlijk vooral spiegels voor wat er in mij nog niet goed zat. En dat het de juiste keuze was en de juiste persoon voelde ik intuïtief. Maar een ander kan je nooit verder brengen dan waar jij klaar voor bent. Maar ik wilde het en ging er helemaal voor. Door al mijn angsten heen.’

Ze knikt. En vraagt of ik ook geloof in de drie-eenheid van hart, hoofd en lichaam.

‘Ja, dat is één geheel. Op het moment dat jij niet stroomt, stroomt jouw leven ook niet. Dan komen mensen vaak vast te zitten en raken gefrustreerd of teleurgesteld.’

Ze vertelt dat ze verbaasd was dat ik haar benaderde omdat ze zag wat ik aan dingen doe, de pittige onderwerpen die ik in het licht zet en ze vroeg zich af wat zij daar in godsnaam aan kon bijdragen en dat ze helemaal niet bijzonder is.

Ik vertel haar dat het om delen gaat, jezelf kunnen laten zien aan elkaar. Daar heb ik behoefte aan. En met mij hebben meer mensen daar behoefte aan. En dat heeft niet te maken met bezittingen, werkzaamheden of wat er ooit was. Onzekerheid in de mens kan vaak leiden tot iemand anders imponerend vinden of jezelf omlaag halen, maar dat is nergens voor nodig. Want ik ben net zo kwetsbaar als dat ik krachtig ben. Ik wil me ook graag verbinden met mensen, dat heb ik ook nodig. Niemand is superieur of inferieur. We zijn allemaal mensen die anderen nodig hebben. En ik ook.

‘En wat zijn jouw kernwaarden in het leven, wat vind jij erg belangrijk?’ een vraag die mij ook naar haar kern brengt.

‘Ik vind eerlijkheid, openheid en authenticiteit heel belangrijk,’ zegt ze.

En dat laat zij in alle opzichten vandaag aan mij zien, deze vrouw.

‘Heb jij mensen in je leven waarvan je voelt dat ze je zien en horen?’

Ze vertelt over drie vriendinnen die haar met de voeten op de grond houden, zij zijn de basis. En zeggen ook tegen haar, Dees, je kunt het ook van deze kant bekijken. Zij laten haar de wereld zien die niet hooggevoelig is. Zij zijn er altijd.

‘Dus ze zijn ook heel evenwichtig voor jou?’

‘Ja, maar met hen kan ik niet uit de band schieten.’

‘En die behoefte heb je wel?’

‘Ja, die behoefte heb ik eigenlijk enorm. Uitgaan, dansen, zingen, vrij zijn. En niet de hele tijd denken aan dat mag niet, dat kan niet. Ik zoek buiten mijzelf de vrijheid.’

Ze voegt daar iets belangrijks aan toe: ‘ja, wie ben ik om een ander te zeggen wat die moet doen, terwijl ik zelf niet doe wat ik moet doen,’ zegt ze in een moment van openbaring.

We komen op het onderwerp gelukkig zijn. En dat we daardoor ook veel kunnen geven aan anderen, zodra we dat zijn. Bijna zes jaar ben ik gelukkig alleengaand, vertel ik haar. Allerlei leef-vormen heb ik meegemaakt. Maar nu leef ik met mijn nieuwe poezenkind Mooitje, die eigenzinnig en erg zelfstandig is, op een magische plek waar rust, natuur en ruimte samenkomen.

‘Ze lijkt op jou,’ zegt Desiree ontwapenend.

‘Zij is een ideale huisgenoot. We delen lieve momenten van warmte en oprechte aandacht. Verder wil ik niet samenleven. Want ik geloof dat vuur lucht nodig heeft. Zeker in de liefde. Zekerheid is geen voedingsbodem voor verrassing, verlangen en groei. Daar lopen veel relaties op stuk. En ik kies voor een andere vorm. Terwijl er wel degelijk commitment is vanuit mijn hart.

Ze vraagt of er in de ontmoetingen met mensen momenten zijn geweest dat mensen achteraf er moeite mee hebben om hun openhartigheid te delen?

‘Ja, als je zwart op wit je uitspraken ziet staan over je leven en beleving, dan kan dat soms erg confronterend zijn voor mensen. Maar ik ben heel eerlijk en transparant in wat ik wil bereiken met dit project en de verhalen. Ik hoop dat er iets getriggerd wordt, dan er iets opengebroken wordt, dat mensen zichzelf herkennen en dat mensen dus met de billen blootgaan. Dat kan soms een prachtige verandering en vernieuwing in iemands leven bewerkstelligen. En dat gun ik elk mens.’

Ze eindigt haar verhaal dat ze haar kinderen een beeld wil geven dat eigenlijk hier op neerkomt: ‘Kies voor de liefde én kies voor de vrijheid’.

En het begint allemaal door de liefde eerst in jezelf te verankeren en soms moeten we dan moedige stappen zetten.

 

Advertenties

Dankjewel voor je waardevolle reactie. Deze wordt gescreend vóór publicatie.

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s