Zestiende ontmoeting – ‘Geef mij maar de vrijheid’


Susanne in Amsterdam

 

Ik moet 30 traptreden omhoog om haar kleine appartement in de nok van het statige huis aan de gracht in Amsterdam te kunnen bereiken. Hijgend kom ik boven aan, waar de massief houten deur al op een kier staat en ik gitaarmuziek hoor. Plots zwaait de deur open en staat daar een vrouw in vol ornaat voor mij, met een cowboyhoed op, gerafelde jeans, een wit t-shirt met de tekst Freedom erop. Haar licht grijze ogen kijken dwars door mij heen en haar blonde lange haren, steken woest en wild onder de hoed uit.

Ze (48) kwam niet via het internet op mijn pad, maar ik zag haar tijdens een muziekhappening waar ze optrad met haar gitaar. Haar hippie-outfit en lefhartige bravoure vond ik interessant en ik vroeg haar of ik haar mocht interviewen over familie en verbinding. Dat vond ze eerst wat gek en daarna ‘gaaf’. Dus vandaag schuif ik nieuwsgierig heen en weer op haar ietwat versleten paarse bank. Om mij heen een gezellige rommel, flesjes bier en wat wijnglazen, honderd cd’s over de vloer en in de hoek staan er drie gitaren, ‘de liefdes van mijn leven,’ zegt ze, terwijl ze koffie zet.

‘Je bent nogal op je vrijheid gesteld, is het niet? vraag ik onomwonden.

‘Jazeker. Dat is mijn alles. Ik ben heel vroeg uit huis gegaan, mijn pa en ma vochten elkaar het kot uit, en ik moest al erg vroeg voor mij en mijn zusje zorgen.’

‘Was je dan niet eenzaam als kind?’

‘Tja, daar hield ik mij niet mee bezig met dat gevoel want ik speelde toen ook al in bandjes en muziek was alles voor mij en op die manier had ik een doel in mijn leven.’

‘Maar had je dan geen behoefte aan contact met mensen?’

‘Vrij weinig, ik was nogal op mijzelf en had niet veel zin om mensen privé om mij heen te hebben. Maar vertel ook eens iets over jezelf zeg,’ haar stem gaat iets omhoog, evenals haar wenkbrauwen, terwijl ze naar de keuken loopt om koffie in te schenken.

Ik lach en vertel haar dat muziek mijn reddingsboei was als kind. Dat ik mij daardoor minder eenzaam voelde en dat ik mij op die manier toch kon uiten.

‘Ow wauw, heb je muziek waar ik naar kan luisteren?’ haar snaar is geraakt blijkt.

Ik geef haar mijn kaartje met website waar ze wat van mijn eigen muziek kan vinden.

‘Cool, dankjewel, ik ga er straks naar kijken, goed?’

Ik vraag haar wat familie en verbinding voor haar betekenen in haar leven.

‘Niets, ik heb geen contact meer met mijn familie. Die lui sporen niet. Zijn aan de drank en schreeuwen de hele dag door naar elkaar. Mijn zusje woont in America en zie ik maar één keer per jaar, maar we skypen wel soms.’

‘Waar haalde jij dan aandacht en liefde vandaan?’

‘Ik stortte mij op mijn gitaar en liedjes schrijven. Ik had wel avontuurtjes met jongens uit de bandjes, maar dat was vooral ongenuanceerde seks en meer niet.’

‘Maar heb jij wel liefde gekend of gevoeld?’

‘Vanuit de familie helemaal zero, maar ik heb wel een keertje een mega verliefdheid gehad met een vrouw, maar die bleek borderline te hebben en dat werd een akelige toestand op den duur. Dus dat kapte ik af.’

‘Ik weet dat ik daarom ook zo aan mijn vrijheid hang. Geef mij maar de vrijheid. Ik vind het allemaal zo’n gedoe relaties. Ik heb wel twee coole vriendinnen, en die zie ik regelmatig. Maar toen jij vertelde waarom je dit project doet, dat muziek ook een passie van je is en jij zo open durfde te zijn over je verleden, dat trok mij snel over de streep om jou wel hier binnen te laten in mijn toko.’

‘Ik voel mij vereerd,’ zeg ik met oprechte dankbaarheid.

Ze gaat op een krukje zitten en haalt een van haar gitaren uit de standaard op de vloer. Ze begint te stemmen en tokkelt daarna met een ogenschijnlijk moeiteloze tederheid, haar nieuwste liedje voor mij. Haar stem klinkt rauw, wat hees, maar veranderd zodra ze bij een kwetsbaar moment aankomt in haar tekst. Ze kijkt naar buiten, de lucht in, en ik voel mij geraakt door wat ze laat horen.

Ik applaudisseer hard en ze kijkt wat verlegen naar de grond, terwijl ze haar gitaar weer op de standaard zet.

‘Op deze manier praten ligt mij veel beter,’ zegt ze met ontwapenende directheid.

‘Dat dacht ik al te merken ja.’

Ze vertelt dat ze binnenkort een tour maakt met de band waar ze nu in speelt en zingt, en dat dit haar gewoon gelukkig maakt.

‘Ik ontmoet allemaal mensen tijdens zo’n tour, en ben dan ook constant bezig en onderweg, en dat is voor mij dan voldoende sociale omgang. Als ik dan thuis ben, vind ik het fijn om gewoon mijn eigen plan te trekken en met niemand rekening te hoeven houden.’

‘Dus je voelt je niet eenzaam als je zo alleen leeft en alleen thuis bent?’

‘Nee, joh, ik voel mij vooral eenzaam als ik dat eindeloze gewauwel en ego-getrip moet aanhoren van de meeste mensen. Zo weinig inhoud en zo veel kabaal en lucht.’

‘Dus jij houdt wel van inhoud?’

‘Ja, je zou het misschien niet zeggen als je zo om mij heen kijkt en mijn wilde imago ziet, maar ik ben eigenlijk best heel gevoelig.’

Ik smelt heel even en zeg daarna dat ik dat bewonderenswaardig vind, dat ze dat zegt. Haar gezicht licht op en ze leunt meer ontspannen tegen de bank aan, terwijl ze haar laarzen uittrekt en vraagt of ik een glas wijn wil.

‘Ja, lekker, wit graag en droog.’

‘Ik heb al de verhalen tot nu toe gelezen van de mensen die je ontmoette, maar wordt je niet moe van telkens die gesprekken en heb je al een echte klik met mensen gemaakt?’

‘Ik vind het vooral heel interessant wie en wat ik allemaal mag horen en iedereen is weer anders en heeft een eigen achtergrond en verhaal. En het wordt vaak snel duidelijk waar de behoefte of het gebrek ligt om contacten aan te gaan of niet te willen.

‘Ik weet dat het voor mij heel makkelijk is om met iedereen een leuk gesprek te hebben, dat ligt mij prima, maar werkelijk voldoende raakvlakken en gemeenschappelijkheden vinden, dat blijkt toch niet zo eenvoudig tot nu toe. Zeker omdat de waarde van vriendschap zo belangrijk is, kijk en voel ik nauwkeurig wat er is en ontstaat in de dynamiek met de ander. Dat kun je niet forceren of sturen, dat is er of niet. En ik heb behoefte aan groeibevorderende contacten, groei is een grote drijfveer in de interactie met de ander, dan word ik blij en voelt het contact inspirerend. Mensen die vragen durven stellen waardoor er echt wat gebeurt van binnen, vind ik prachtig. Dat het naast knus ook leerzaam is.’

‘Hoe vind jij het tot nu toe tussen ons gaan, zo vanmiddag?’

Ik begin te lachen en haar scherpe oog en tong, dagen mij uit om daar net zo eerlijk antwoord op te geven.

‘Je doet mij denken aan mijzelf toen ik puber was. Ik leefde erg geïsoleerd in het adoptiegezin. Muziek was een warme deken om mij heen. Een beschermlaag tegen de spanningen en kou waar ik mee te maken had. Ik legde er mijn ziel en zaligheid in. Dat zie ik ook bij jou.’

‘Maar heb jij wel behoefte aan veel contacten dan en veel vrienden?’

Ik vertel haar dat het voor mij veel meer om de kwaliteit van het contact gaat. Dat ik behoefte heb om boeiende, harmonieuze en intelligente mensen te ontmoeten, die mij ook aan het denken en voelen zetten.

‘En lukt dat een beetje?’ vraagt ze met een ietwat cynische toon in haar luide stem, die weerkaatst tegen de wanden van de kleine rommelige woonkamer.

‘Het ligt niet voor het oprapen en ik ben nu op de helft van de ontmoetingen. Ik heb vertrouwen dat wat bij mij past, vanzelf komt als de tijd er rijp voor is. En er komt in elk geval een interessant boek uit voort.’

‘Dat klinkt wel enorm diplomatiek, vind je niet?’ zegt ze.

‘Nee hoor, ik heb vertrouwen in het universum. En dat bedoel ik verre van zweverig. Alles op het juiste moment.’

Ze gooit een CD in de cd-speler en scheurende gitaarmuziek vliegt door de kamer, waar de scherpe zon een lichtbundel naar binnen schijnt.

‘Zie je dat hé,’ zegt ze terwijl ze de fles wijn op tafel zet en mij attendeert op het mooie licht.

‘Ja, oogstrelend, net als jouw bevlogenheid.’

Ze kijkt weer omlaag, terwijl ze probeert haar glimlach te verbergen. Maar ik zie het. Zoals zovelen met mij als ze staat te shinen op haar podium. Maar ook in deze chaotische woonkamer, shined en glinstert ze zonder twijfel door haar authenticiteit.

 

Advertenties

Dankjewel voor je waardevolle reactie. Deze wordt gescreend vóór publicatie.

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s