Negentiende ontmoeting – ‘Mijn vrije zelf kunnen zijn’


Ze is gek op theater en schrijft met hart en ziel recensies over de nieuwste stukken en heeft het plan om acteurs en actrices ook te gaan interviewen, mede om haar eigen wereld verder te verbreden.

Het is een verrukkelijke en zonnige dag aan het water en met een ferme handdruk begroet zij mij in het architectonische EYE Filmtheater, met oogstrelend uitzicht over het glinsterende water.

‘De afgelopen maanden naar deze ontmoeting toe, heb ik wel nagedacht waarom jouw project mij aantrok Miranda. Ik heb lang het gevoel gehad geen familie te hebben, en dat je het dus meer bij vrienden zoekt en dat het onvoorwaardelijker voelt dan die familie.’

‘Nu is dat wel wat meer in balans en voel ik mij wat meer verbonden, maar er zit altijd een maar bij mijn familie, ik ben dan voorzichtiger en minder mijzelf denk ik, dan bij vrienden. Vandaar dat ik wel snapte wat jij daarmee bedoelt en kan ik daar op aanhaken. Maar niet dat ik dat persé zelf zoek, maar vond het wel interessant.’

Ik geef aan dat ik het belangrijk vind om moeilijke onderwerpen bespreekbaar te maken en dingen te doorbreken. Wereldwijd gebeurt er nu ook erg veel op het gebied van transformatie en er worden veel taboes uitgesproken, vooral via social media. En dat brengt soms chaos teweeg, maar daardoor ontstaan er ook nieuwe omgangsvormen, nieuwe kijk op rolpatronen, men wordt bewuster van het eigen handelen. Maar het kan ook op kleine schaal, je kunt ook in je directe omgeving veel teweegbrengen en iets doen voor mensen die dat zetje nodig hebben om voor zichzelf op te komen.

‘Maar bijvoorbeeld in het gezin kun je ook als relschopper of zwart schaap dingen teweegbrengen,’ zegt ze met een kleine glimlach op haar gezicht.

‘Was jij dat, het zwarte schaap?’ vraag ik.

‘Ja dat was ik ja, en dan ben jij degene die een beetje buitengesloten moet worden en later zien ze toch binnen het gezin, dat er toch wel punten van waarheid in zaten, en kunnen ze je wel meer begrijpen, maar dat wil nog niet zeggen dat je een revolutie hebt ontketend maar dat ze zelf soms anders naar dingen gaan kijken wel.’

‘Stond jij erg alleen als zwart schaap?’

‘Ja, heel erg. Ik ben opgegroeid bij een verslaafde moeder en mijn vader was heel erg afwezig en er was veel ruzie. Ik ervoer veel onveiligheid en daar kwam ik tegen in opstand. Bij ruzie sprong ik ertussen, of mijn vader sprak ik aan waarom die niets deed aan de verslaving van mijn moeder.’

‘Een pittige rol voor een kind van nog geen tien, lijkt me?’

‘Ja, en op mijn dertiende ben ik er mee opgehouden want ik zag dat het geen effect had.’

‘Dus je was een bemiddelaar?’

‘Dat probeerde ik te zijn want iemand moest het doen. En ik wilde het begrijpen waarom mensen in zo’n situatie blijven zitten. Waarom mijn moeder bij mijn vader bleef, als het haar zo ellendig deed voelen, dan doe je daar iets aan, dat was mijn simpele insteek.’

‘Kreeg je daar antwoord op waarom dat zo was?’

‘Nee, niet echt.’

‘Dus er was geen tijd en aandacht voor jou?’

‘Nee, niets. Natuurlijk vond ik dat waardeloos. Maar rond mijn dertiende werd ik seksueel misbruikt door iemand die mijn vertrouwen won en waar ik wel mijn verhaal bij kwijt kon, dus ik zocht het wel extern en kreeg aandacht. In aanvang was het alleen aandacht en iemand die mij eindelijk zag, maar daarna werd er iets voor terug verlangd, maar toen zat ik al zo diep in die vertrouwensband, dan word je op die manier gemanipuleerd.’

Ik vraag haar welke impact dat allemaal op haar had in die jaren.

‘Nou een verscheurd gevoel. Twee levens, enerzijds het normale puberleven op school en dan de onveiligheid thuis en het seksueel misbruik. En ik leefde ook met een groot geheim dus ik kon mijzelf nooit echt zijn.’

Ze vertelt dat ze tussen haar twintigste en dertigste pas ging puberen en dat ze toen geen behoefte aan een traditionele relatie had. Ze kreeg het al benauwd bij het idee van huisje-boompje-beestje en altijd op één iemand gericht moeten zijn. Tot ze de vader van haar twee kinderen tegenkwam, die veilig en fijn voelde. Maar ze  kende zichzelf ook nog niet goed in die tijd. Ze is trots op haar twee mooie kinderen, die ‘geweldige mensen zijn geworden’.

Ik zeg dat ik het vaak jammer vind dat als huwelijken ophouden dat mensen dan zeggen dat hun huwelijk mislukt is. Sommige relaties duren een leven lang, anderen korter en weer anderen horen bij een bepaalde levensfase en daarna ga je weer alleen verder, of relaties gaan gewoon voorbij als de liefde verdwijnt of als je niets meer kunt leren van elkaar. Iets dat met vriendschappen natuurlijk ook kan gebeuren.

‘Ja, ik heb er veel van geleerd van mijn huwelijk. En het zijn ook allemaal fasen die je doormaakt. En hij heeft ook dingen bij mij gehaald en we hebben nu ook nog een goed contact en ik heb er ook nooit spijt van gehad.’

‘Iedere relatie brengt ook weer iets bijzonders nietwaar. Je leert jezelf ook steeds beter kennen erdoor, in wat je wel en niet wilt en bij je past,’ concludeer ik.

Ik vraag haar wat voor haar het verschil is tussen vriendschap en relatie. Want voor mij kent het veel verschillen in wensen, behoeften en verwachtingen. Ook de frequentie ligt anders, vrienden zie ik eens in de zoveel weken of maanden. Ik leef niet samen met ze, financieel zijn er geen verplichtingen, ik maak geen toekomstplannen met vrienden. Ik deel fragmenten van mijn leven maar niet mijn hele leven in totale omvang. Wel is er vertrouwelijkheid en loyaliteit maar er is geen passie of erotiek met vrienden. Ook ervaar ik vrienden nooit als potentiële partner anders kan het ook geen zuivere vriendschap zijn en ik heb weinig verwachtingen behalve dat er loyaliteit, integriteit en betrokkenheid is. Er zijn geen verplichtingen naar elkaar toe en het voelt als een vrijere verbinding.

‘Nou voor mij is het verschil intimiteit,’ zegt ze.

‘Is dat het enige verschil?’, vraag ik.

Ik vervolg dat men toch alles van het leven, alle ins en outs deelt in de liefde, zowel de dagelijkse dingen als de zielenroerselen, intimiteit en gericht bent op samen een leven opbouwen. Een vanzelfsprekendheid dat je er voor elkaar bent. Iets dat ik overigens zelf niet meer in die vorm zou willen omdat het groei en passie beperkt wat mij betreft. Ik hou graag verrassing en je inspannen voor elkaar levend.

‘Nou ik verwacht dat in elk geval niet, want ik wil die afhankelijkheid niet,’ zegt ze overtuigend.

‘Wat maakt dat je dat zo ervaart?

‘Nou ik kan het heel goed zelf,’ zegt ze.

‘Dat snap ik, ik kan het mijn hele leven ook al heel goed zelf’… ‘maar zit in het delen niet de meerwaarde?’ vraag ik aan haar.

‘Nou die ander die wil er dan ook vaak in een relatie voor jou zijn, zonder dat ik daar om vraag en dat wil ik niet altijd. En in die liefdesrelatie vind ik het lastiger om dat aan te geven omdat die ander zich dan afgewezen voelt of niet nodig en in vriendschappen speelt dat veel minder en soms is het makkelijker om daar over te praten in vriendschappen, die kunnen je meer laten.’

Ik geef aan dat ik veel mensen spreek, waarbij dat helemaal niet leeft, die behoefte aan zelfstandigheid en ruimte. Men is naarstig op zoek naar die levenspartner en dan staat zekerheid nastreven en voor altijd samen vaak vooraan in de wensen en intenties. En de ware liefde vinden en samen oud worden blijkt een groot verlangen.

‘Nou ik geloof dat de ware liefde en samen oud worden vooral mogelijk is als er ook veel ruimte is.’

Ik knik naar haar en zeg dat ik daar ook sterk in geloof.

Ik vertel dat ik het een fijn gevoel vind om een sociaal vangnet te ervaren, ondanks die sterke en onafhankelijke vrouw die ik ben, dat er ook mensen zijn die zich over mij zouden ontfermen als ik in de kreukels lig.

Ik vraag haar of ze op dit moment fijne vriendschappen heeft.

‘Ja, ik heb één vriendin die als een zus is, en ik spreek haar elke dag en daar omheen een viertal vriendinnen die ik soms spreek, en ik heb ook mensen die ik regelmatig meeneem naar het theater en soms vriendinnen die ik één keer per jaar zie, maar dan is het weer vertrouwelijk en goed.’

‘En bij die mensen heb ik wel het gevoel dat ze er voor mij zijn en ik voor hen. En dat zeggen ze ook. En er zijn er een paar die ‘n meer traditioneel en gestructureerd leven hebben, en die het fijn vinden dat ik dat niet ben en heb. En dat geeft mij ook het gevoel dat ik mijn vrije zelf kan zijn.’

‘Waarom denk je dat je naar dat meer vrije trekt?’

‘Nou ik heb in mijn jeugd gezien dat het niet werkt. Ik geloof niet in het concept huwelijk. Ik denk dat het juist averechts werkt. En dat mensen hun donkere kanten dan op een andere manier gaan uitleven. Ik zie heel soms overigens dat het wel werkt maar dan zie je wel dat er heel veel ruimte is. En dan denk ik, zie je wel, maar dan zijn dat vaak twee hele sterke individuen, die elkaar veel ruimte geven, en ja dan snap ik dat het wel werkt.’

Ik vertel dat ik het zo mooi vind om die stap iedere keer weer naar die ander te kunnen zetten, met  verwondering en nieuwsgierigheid alles te horen en zien met een frisse blik en oprechte aandacht, dat dit de ingrediënten zijn die mensen in aanvang ook bij elkaar brengen, maar dat die verdwijnen zodra ze samenleven omdat ze zeven dagen in de week alles kunnen zien en horen, maar daar dan te moe voor zijn of blind voor worden.

‘Ja, en die impuls niet meer voelen van ik wil nu bij die ander zijn,’ zegt ze.

‘Wat ik heel fijn vind is dat je een ruimte samen kunt innemen en ook je eigen ruimte kunt innemen met alle andere onderdelen die jouw leven ook vullen. Ik vind het ook nogal een verantwoordelijkheid om je hele leven rondom één persoon te bouwen. Niet omdat ik dan geen vertrouwen zou hebben dat het niet de juiste keuze zou zijn, maar het leven bestaat uit zoveel verschillende delen.’

‘Ja, dat vind ik ook. En daar heb je ook andere mensen voor nodig,’ zegt ze.

‘Ja, dat bedoel ik, verschillende interacties, ervaringen en mogelijkheden onderzoeken, durven veranderen in richting.’

‘Iemand vroeg mij een tijdje terug wanneer het dan goed en genoeg voor mij was. Ik zei: ‘maar lieverd het is allang goed. Mijn basisgevoel is tevredenheid. Vanuit die constante tevredenheid ontstaat er creativiteit die zich manifesteert in allerlei projecten.’

‘En hoe is dat voor jou als je blij en vrij bent Resa?’

‘Nou, ik heb wel altijd een nieuwe uitdaging nodig, vooral op creatief gebied en ik merk nu met mijn huidige werk dat ik het eigenlijk na een jaar wel weer gezien heb, maar het geeft ook rust en zekerheid en ik heb twee kinderen dus er moet brood op de plank. Maar als zij groter zijn zal dat wel veranderen. Maar ik voel wel dat ik weer wat nieuws moet gaan bedenken. En omdat ik recensies schrijf dacht ik dat ik acteurs en actrices kan gaan interviewen. Dat ik een invalshoek zoek en bij toneelgezelschappen waar ik voor word uitgenodigd om te recenseren, mensen ga benaderen. Nou zo. Maar het stroomt eigenlijk altijd wel.’

‘Dat is mooi dat je dat zegt, dat speelt denk ik altijd wel bij creatieve mensen dat die onderstroom altijd in beweging is. Dat je ook met een bewuste en alerte blik naar mensen kijkt.’

‘Dat heb ik al van jongs af aan altijd erg interessant gevonden. Wat drijft mensen. Waarom doen ze wat ze doen en wat ontwijken ze. En dat boeit mij nog.’

Ze vraagt wat mijn drijfveer is om te willen overbrengen wat ik nu wil overbrengen aan mensen.

‘Ik gun elk mens een vrij bestaan. In het licht van zichzelf kunnen leven. Daarom doe ik alles wat ik doe om mensen aan te moedigen en te helpen. Mensen hebben meer veerkracht en krachtbron in zich dan ze vaak denken.’

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Advertenties

Dankjewel voor je waardevolle reactie. Deze wordt gescreend vóór publicatie.

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s