Twintigste ontmoeting – ‘Het gaat om het innerlijk van iemand’


Haar wilde zwart grijze krullen dansen vrolijk op haar mooie hoofd. Knalrode lippenstift op haar lippen vormen een glimlach. Ze was mij opgevallen tijdens een kerstdiner dat ik organiseerde, omdat ik ook een kritische blik en nieuwsgierige geest dacht te zien. Ze was anders, een kunstenaar met een mysterieus randje.

Vandaag ga ik dat nader onderzoeken in de zonovergoten brasserie met mooie rode stoeltjes in Den Haag, waar ik haar ontmoet. Ik val meteen met de deur in huis, na onze hartelijke begroeting.

‘Wat trok jou aan, want ik kan me herinneren dat jij het fascinerend vond dat ik zo met verbinding bezig ben?’

‘Nee, de fascinatie zat meer in het feit dat ik vriendschappen heel belangrijk vind, en toen trof mij dat zo dat jij er een heel project van maakt, dat is wel heel bijzonder, dat jij dat ook zo belangrijk vindt.’

‘En dat komt vooral, ik heb het ook gemerkt door mijn scheiding, dat waar ik heel veel steun uit haal, zijn vriendschappen. En die vriendinnen heb ik allemaal nu nog. Ik vind wel dat je vriendschappen heel erg moet koesteren, en vaak wordt het door mensen onderschat.’

‘Ja, ik merk dat nu dus ook tijdens alle ontmoetingen, dat er soms van alles opgevuld moet worden door een vriendschap, omdat een partner ontbreekt, en dat kom ik vaak tegen.’

‘Ja, en als er dan een partner is, dan is het klaar. Dat is toch afschuwelijk,’ zegt ze.

Jacqueline heeft dat ook aan den lijve ondervonden, maar zij vertelt dat ze vriendschap even belangrijk als een relatie vindt.

Ik geef aan dat er zoveel vormen zijn om dingen te delen en elkaar te inspireren, en vraag haar hoe zij daar over denkt.

‘Nou ik vind dat je er net zoveel energie in moet steken, en ik denk zoals ik het bekijk, dat ik met vriendinnen interessantere gesprekken had, en nu nog, dan met mijn partner, maar ja het is dan ook niet voor niets geëindigd en dat was een van de redenen dat deze relatie beëindigd is. En juist omdat vriendschappen vaak langer zijn, en misschien wel verschillende relaties overleven, ga je daar wat dieper met elkaar op in.’

Ik geef aan dat mijn onderliggende motivatie natuurlijk gebaseerd is op het ontbreken van familie. En dat ik met dit project ook wil onderzoeken of je een vriendschapsfamilie dus op deze doortastende manier kunt bouwen met een project. En dat door de kwaliteit van wat je deelt, mensen als familie kunnen gaan voelen.

‘Nou ik denk het wel. Maar dat is best wel lastig zoeken want met de ene vriendin heb ik een betere band dan met de andere, terwijl ik ze allemaal vriendin noem. Maar de ene wil ik eerder opbellen om iets te bespreken, of is niet eens nodig, soms is het bijna telepathisch, dat je gewoon weet van ik moet even gaan bellen of er is wat of ik moet even wat laten horen. Maar ik weet niet of je familie kunt inruilen voor vriendschappen.’

‘Nou inruilen is zeker niet het juiste woord. Wat zo voelt dat ook niet voor mij,’ zeg ik.

‘Nee ik begrijp wel wat je bedoelt, je kunt met een familielid soms minder matchen dan bijvoorbeeld met een vriendin.’

‘En waar zit het hem dan in?’ vraag ik. ‘Want het heeft niet te maken met bloedband of genen en waardoor maak je een goede match met iemand?’

‘Misschien een soulmate-gevoel, en ook levensvisie, hoe sta je in het leven. Maar ik denk wel als je geen familie hebt, dat je wel een kring kan creëren die hetzelfde opleveren.’

Ik vertel haar dat door de afwezigheid van verbinding heel vroeg in mijn eerste levensjaren en puberteit dat ik wel heel diep heb stilgestaan bij wat het precies is, verbinding aangaan.

‘Ik denk dat je dat heel moeilijk kan omschrijven. Volgens mij is verbinding juist iets dat gebeurt doordat je van hart tot hart spreekt. Iemand heeft een acceptatie van jou zonder voorwaarden.’

‘Ik denk dat soortgelijken elkaar aantrekken,’ zeg ik.

‘Herken jij dat Jacqueline?’

‘Ja, dat heb ik met een specifieke vriendin. Met haar zit ik heel snel op hetzelfde level. En we hebben weinig woorden nodig over wat we willen en wat we willen gaan doen. Want eigenlijk hebben we helemaal niet dezelfde interesses. Ik hou natuurlijk heel erg van kunst maar zij helemaal niet. Dus daar heeft het ook helemaal niets mee te maken.’

‘Ja, want een hele opsomming van activiteiten is handig maar daar gaat het inderdaad helemaal niet om. Daar klikt het niet door,’ zeg ik.

‘Nee, daar gaat het niet om. Het gaat echt om het innerlijk van iemand.’

‘Ik heb in het verleden ook mensen ontmoet waarbij ik het idee had een activiteitenbegeleidster te zijn, dat het enkel gezellig en uitgaan was, en natuurlijk is dat leuk, maar het zegt mij zo weinig,’ vertel ik.

‘Nee dat vind ik ook helemaal niet boeiend. En dat zijn voor mij ook helemaal geen echte contacten. Ik wil wel dat je kunt delen over de dingen die je bezighouden, over het leven. Dat je een hele avond aan het bomen bent, waarom doen mensen iets, waarom doe jij iets, dat soort dingen.’

‘Dat hoeft niet gebonden te zijn aan familie?’

‘Nee, ik heb het ook maar met een paar in mijn familie.’

We bestellen onze lunch en het onderwerp veranderd enigszins.

‘Heb jij ook gesprekken met tokkies?’ vraagt ze out of the blue.

Ik begin te lachen en trek mijn wenkbrauwen wat omhoog. Deze mensen heb ik nog niet geïnterviewd nee. Ook een idee wellicht.

‘Want dat vind ik juist fascinerend, dan krijg je een hele andere beleving van het leven, dan denk ik, waar zijn zij mee tevreden, en soms kan ik daar echt heel jaloers op zijn, biertje voor de televisie. Maar ik zou mij bij die persoon stierlijk vervelen, want dan denk ik waar moet ik het nu over hebben.’

‘Ja, die diepere laag, die ik graag aangeraakt wil krijgen, zit daar niet onder,’ knik ik bevestigend.

‘Ik kom nu natuurlijk allerlei mensen met ontwikkelingsniveaus en bewustzijnsniveaus tegen, en dat verschilt enorm. En degene die diep graven, en heel bewust met zichzelf en het leven omgaan, daar heb ik vaak veel interessantere gesprekken mee.’

Ze vraagt of ik al boeiende gesprekken heb gehad tot nu toe.

‘Wel leuke en incidenteel interessante.’

‘Misschien ligt het dan aan je verwachtingen?’ vraag ze.

‘Nee, want ik ga verwachtingloos naar de ontmoetingen en zie vanzelf wat er ontstaat.’

‘Heb je wel boeiende gesprekken met je huidige vriendinnen?’

‘Ja, met twee goede vriendinnen heb ik dat wel.’

‘Maar zit het ook niet in de setting van deze ontmoetingen? Je zit eerst in het aftasten, en daarna moet je kijken wat er ontstaat, je gaat niet zomaar in een middag alles zien.’

‘Nee, natuurlijk niet maar vaak volstaat een ontmoeting, het ligt er ook aan hoe je luistert en kijkt en dat doe ik van nature nauwkeurig. En soms is er nog een vervolg en komt daar nog meer helderheid uit naar voren of het echt aansluit.’

‘Ik heb mij als kind en puber heel lang verloren gevoeld en ben goed in het observeren van mijn eigen innerlijke wereld maar ook zeker in die van de ander. Natuurlijk ben ik daar ook professioneel in werkzaam. Dus ik zie, voel veel en snel.’

‘Maar is uiteindelijk niet het belangrijkste de verbinding met jezelf? vraagt ze.

‘Ja natuurlijk. Als je de verbinding met jezelf niet aangaat, kun je je ook niet werkelijk met anderen verbinden.’

Jacqueline vindt dat het in essentie wel belangrijk is dat je eerst jezelf moet leren kennen, en ook hoe je in het leven staat en waarom.’

Ik vertel haar dat ik al heel vroeg bezig was met – wie ben ik nou- , en wie zijn die anderen. Dus dat dit iets is dat op een erg natuurlijke manier in mij zit. Ik kijk naar de vraag onder de vraag. Wat zit er in de onderstroom bij iemand. Aan de bovenkant hoor ik wel van alles, maar wat zit er werkelijk onder. Ook bij mijzelf.’

Ik vraag haar naar haar passie voor kunst.

‘Toen ik op de kunstacademie zat, voelde het wel als thuiskomen. Ik merkte dat de materialen die ik gebruikte, de kleuren die ik gebruikte, dat jij daar dus iets van jezelf in kunt leggen en dat je daarmee iets kunt uitdrukken over jezelf. Ik ben niet zo heel goed in diepere gevoelens te verwoorden, maar met kunst kan ik dat wel.’

‘Dat is wel een andere taal om je in uit te drukken, dan de meeste mensen gebruiken. Velen gebruiken taal.’

‘Ja, ik was altijd geinteresseerd in expressie. Naar hoe en waarom mensen zich uitdrukken of dingen doen, de prostitutie, naar de hoeren, de zelfkant van het leven. Met mijn werk kan ik een vertaling maken van het leven. Ik schilder best heftig, veel kleuren, dat heeft meer impact, dan dat ik het verhaal ga staan te vertellen. In tekst ben ik niet goed. Ik heb beeld nodig om mij uit te drukken en ik denk ook in beelden als mensen iets vertellen, dan zie ik ook beelden.’

‘Ik heb ook kunstzinnige therapie gestudeerd in Leiden, enerzijds een desillusie maar gezien mijn medische achtergrond en capaciteiten beeldend, wilde ik daar iets mee gaan doen als therapeute. De opleiding was vanuit de antroposofie, Steiner, en het was heel dogmatisch. Daarmee heb ik geworsteld want ik vond dat mijn eigen identiteit ondergesneeuwd werd. Je moest een serene, rustige, afwachtende therapeute worden. En dat is echt niet mijn ding. Zo geef ik ook geen les. Dus ik dacht dat kan ik dus niet worden, als ik zo niet ben. Totdat ik later, toen ik mijn diploma had, zag dat dit zo niet werkt. Maar in die vier jaar heb ik daar wel last van gehad.’

‘Dus jij bent niet zo van de strakke regelgeving?’

Ze lacht. ‘Nee helemaal niet.’

Ik vertel dat ik dat ook altijd heb gevoeld, wars van starre regelgeving. Gebrek aan eigen ruimte om het op jouw eigen manier te doen, iets zelf creëren.

Jacqueline vertelt dat ze een aantal jaren na de therapie opleiding geen werk meer heeft gemaakt. Het raakte iets aan in haar waardoor ze dacht niet goed genoeg te zijn en dat ze anders moest zijn om therapeut te kunnen zijn. Dus deed ze haar best om zo te worden, maar dat werkte niet. Het was een innerlijk gevecht of het wel nodig was om zo te zijn. En ze vroeg zich af of ze het wel wilde worden, wat uiteindelijk leidde tot het antwoord dat ze coachen leuker vond.

Ze kwam tot het besef dat dit het is, en dat men het er maar mee moet doen zoals ze is.

‘Ik vind het ook enorm belangrijk om vanuit mijn eigen gedachtegoed en menszijn iets te creëren waar ik echt voor sta. Maar ik wil mij met mijn werk niet in die mate identificeren dat als ik succesvol ben of faal dat ik dan als mens wel of niet voldoe.’

‘En hoe is dat voor jou met je kunst, is dat belangrijk voor het handhaven van je zelfbeeld?’

‘Voor een gedeelte wel en voor een deel ook niet.’

‘En waar zit het verschil voor je in?’ vraag ik.

‘Ja, daar ben ik over aan het nadenken. Het is leuk als mensen iets leuk of mooi vinden maar het is niet een drijfveer om het wel of niet te maken.’

‘Dus je maakt iets niet omdat je erkenning of waardering wil?’

‘Nee, dat vind ik niet boeiend, het gaat omdat ik het wil maken.’

‘Voor mij is het creatie-proces ook belangrijk, daar kan ik ook van genieten. Natuurlijk is wat het uiteindelijk wordt ook wezenlijk, maar de weg ernaar toe, vind ik ook mooi.’

‘Hoe is dat voor jou?’

‘Nee, wacht ik ga dat eens onderzoeken. Als ik iets maak, met name portretten, vind ik het belangrijk om iets te vangen van degene die ik maak. Dus in zoverre is het proces van maken wel belangrijk, maar aan het einde kan ik pas zien of het gelukt is. Dus het eindresultaat is wel belangrijk. Wat ik wilde laten zien moet lukken.’

Het was een interessante middag met veel gespreksstof. En ik besluit met de uitspraak: ‘niet alleen wát je doet rijpt, maar jij als mens rijpt óók’.

 

Advertenties

Dankjewel voor je waardevolle reactie. Deze wordt gescreend vóór publicatie.

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s