21e ontmoeting – ‘Dan kan ik mij laten gaan’


Indien je het drama kent dat Marc Dutroux ooit heeft veroorzaakt met ontvoering, verkrachting, geweld en uiteindelijk moord van diverse meisjes, dan zal het volgende verhaal van de 53 jarige Medi je ook aangrijpen.

Via facebook kwam ze mij op het spoor. En ze woonde mijn boekpresentatie bij omdat ze op een punt in haar leven staat om haar opgelopen trauma’s te doorwerken. Haar familieverhaal is een tragedie.

In het prachtige Parck Restaurant in Haarlem, begroeten wij elkaar om een gesprek aan te gaan over familie, verbinding en alles wat daarin ook mis kan gaan. Bij haar is er een hoop misgegaan.

‘Toen ik op weg ging naar jouw boekpresentatie stond ik op het perron om de trein te nemen naar Amsterdam. Je zult het niet geloven, maar dat vond ik al een teken, ik wilde dus naar jou toe, maar mijn lichaam ging dus in de weerstand, ik kwam op een ander perron terecht naar Den Haag. En in dacht jezus, wat doe ik hier, dit is niet het goede, zo dit is duidelijk, bang voor de confrontatie.’

‘Maar je hebt wel doorgezet, ja het lichaam daar zit je emotioneel geheugen in opgeslagen. En dat kan opspelen. Soms voelt onverwerkt trauma als een keuze moeten maken tussen leven en dood, bij getraumatiseerde mensen.’

‘Het is vluchten,’ zegt ze.

‘Ja, want er kan ook iets aangeraakt worden dan nietwaar? Maar daar is ook de grootste winst te boeken. Juist op dat gebied wat je weerstand enorm aanraakt,’ zeg ik.

‘Wat riep het boek in je op, toen je het las?’ vraag ik haar.

‘Ik ben er sinds een half jaar achter dat mijn moeder, niet mijn moeder is. En sinds twee jaar dat mijn vader niet mijn vader is. Dus dat adoptie-verhaal speelt voor mij een half jaar. En dat wist ik voorheen niet.’

‘Ik ben paranormaal-spiritueel, dus ik zie dingen voor mij, maar ook dingen uit vorige levens,’ vertelt ze.

‘We moesten met mijn moeder naar de rechtbank omdat ze onder bewindsvoering was gesteld en ik was op haar terrein, ze woont in Brabant, en toen kreeg ik een heldere tekst door. Ook dat mijn broer mijn broer niet is. Mijn familie is een zootje. Incest, pedofilie en pedoseksualiteit, ik bespaar je verder alle details. Het grappige wat energie dan met je doet. Maar ik wilde mijzelf laten zien en dat herkende ik in jouw boek. Maar je moet het zelf gaan zien en je moet het zelf gaan ervaren.’

‘En toen kwam ik erachter dat ik vanaf anderhalf tot vier jaar oud compleet misbruikt ben. Ik wist dat niet maar ik had wel de symptomen. Maar dat is altijd, als je er in zit dan zie je dat niet.’

‘Twaalf jaar geleden ben ik gescheiden, en toen zag ik constant patronen. Ik trok jongens aan die geadopteerd of ook misbruikt waren.’

‘Ik heb op veel dating-sites gestaan en daar heb ik veel van geleerd, en toen ben in begonnen om foto’s te lezen.’

‘Dat geeft je dan misschien een stuk houvast, dat je durft te vertrouwen op je eigen intuïtie?, vraag ik.

‘Ja, ik ben zo beschadigd geweest, en ze hebben mij zo aan mijn lot overgelaten. Ik ben geadopteerd in dat destructieve gezin, mijn biologische moeder was negentien, ze woont in Engeland, ze is van goede komaf, en heeft mij moeten afstaan vanwege alle roddels.’

Ze vertelt wat haar aantrok in mijn profiel.

‘Jij bent ook in een klooster opgevangen. Mijn moeder is in een klooster geweest in Italië, en daar komt mijn liefde voor Italië vandaan. Zodra ik over die Alpen ben, voel ik mij letterlijk herboren. Dan straal ik helemaal. Ik wist niet waar het vandaan komt. En nu weet ik het dus.’

‘Het grote verschil met jou is dat mijn moeder wel heel veel van mij hield. Dat is de kracht ook waarom ik alles heb kunnen volhouden. Ik heb die negen maanden wel moederliefde gevoeld, daarmee zie ik bij jou het enorme schrille contrast,’ haar stem klinkt meelevend.

‘Daarna ben ik vanaf dag één vernederd. Ik heb soms geen eten gekregen.’

Ik vraag haar of ze er ook verdrietig over is geweest, over al die ellende die ze heeft moeten doormaken.

‘Nou ik denk dat ik dat pas kan, als ik mijn moeder ontmoet. Ik denk dat ik dan dagen niet kan praten. Maar ik ben zó getraind in het overleven.’

‘Ja, dat hoor ik wel bij jou dat je nog in die overlevingsstand staat. Alles proberen te begrijpen en controleren. Maar durven voelen is wel belangrijk voor daadwerkelijke trauma-verwerking.’

‘Als ik mijn moeder zie, dan kom ik pas mijn eigen ik tegen,’ zegt ze met verlangen in haar ogen.

‘Is het belangrijk om die erkenning te krijgen?’ vraag ik voorzichtig.

‘Ja, dan komt er eindelijk rust,’ zegt ze met een zucht.

Haar adoptieouders zijn beiden redelijk kort naar elkaar recent overleden en ze ervaart dat beiden eerst dood moesten zijn om ruimte te maken voor haar, om nu haar moeder te ontmoeten.

‘En dan kan ik mij laten gaan.’

‘Ik ben nu aan het doorbreken wat al 800 jaar als familievete in die Engelse en Ierse familie waar ik uit kom leeft,’ zegt ze.

‘Ik word ondersteund door engelen om dat aan te kunnen, anders had ik dat niet overleefd. Daar heb ik ook op leren vertrouwen, dat is ook een stap in mijn spirituele proces, en dat is heel belangrijk en heel groot voor mij, het geeft mij vertrouwen.’

‘Het liefste had ik rust, maar dat kan pas als het helemaal klaar is,’ die behoefte komt recht uit haar hart.

Ze vertelt dat ze ook uit mijn boek heeft gehaald de dynamiek tussen bindings- en verlatingsangst.

‘Eigenlijk trekken wij de juiste mensen aan om het probleem in ons zelf op te lossen,’ zeg ik.

‘ja, eigenlijk wel. Dus al die issues, het overcompenseren, je wil bijzonder zijn, maar je kan dat pas omturnen als je het zelf doorhebt,’ zegt ze.

‘Dat vond ik het mooie aan jou dat, omdat ik weet dat het zo werkt, dat ik voelde dat jij begrijpt hoe het werkt Miranda.’

‘En het is te doen,’ zeg ik.

‘Ja, dat gaf mij ook hoop.’

‘Het is ook de aanmoediging die ik graag geef. Het is geen voldongen feit. Voor veel mensen voelt het wel zo, dat er geen verandering mogelijk is. Dat je het daarmee moet doen. Maar dat is niet zo. Je kunt zelf richting aan je leven geven, ook met een pittig verleden.’

‘Ja, sommige mensen denken, ik heb die littekens, en dat is dan voor mijn hele leven. Maar dat is niet waar. Je kan er werkelijk van genezen,’ haar stem klinkt vastberaden.

Ik vertel Medi dat toen ik het proces in ging om alles aan te gaan, dat ik mij zo bevrijdt en licht voelde. En dat de zwaarheid wegviel. Het drama liet ik achter mij. En het ging vooral om het voelen, echt ervaren.’

‘Ja, want je kunt gezellig uit gaan eten en leuke dingen doen, maar dat is morgen weer voorbij.’

‘Ja, die rust moet je van binnen creëren, dat komt niet van buitenaf. Maar dat lukt alleen als je die onrust aangaat, omdat je weet dat de pijn daar onder zit,’ zeg ik.

Ze gaat even terug naar het thema van mijn project, familie.

‘Mijn familie heeft ook andere kinderen misbruikt, en er zitten sneeën in mijn lichaam, en ons gesprek had ook niet eerder moeten plaatsvinden, dan was ik daar niet klaar voor geweest.’

‘Het ergste, en dat las ik ook bij incestslachtoffers, is dat als ze het uiteindelijk vertellen in de familie, dat ze niet gelooft worden en dat de hele familie samenspant.’

Ik bevestig dat de erkenning van wat er gebeurd is, zo belangrijk is voor het herstelproces van slachtoffers, en dus ook voor haar.

We komen op de interactie met andere mensen. En als we alle verwachtingen kunnen loslaten, dus gewoon kijken wat er ontstaat, en ook meenemen wat we zelf hebben doorlopen, dat de spoeling dun is, in begrijpen en gelijkwaardigheid kunnen ontmoeten. Mensen die inspirerende energie brengen.

Ik vraag hoe haar sociale leven en vriendschappen er nu uitzien, mede gezien de heftige fase waarin ze zit.

‘De belangrijkste vriendschappen die ik nu heb, zijn er nu om mij door dit zware traject te loodsen. Je moet het wel aan de juiste mensen vragen, die mijn proces begrijpen en mij er later niet op afrekenen.’

Ze vraagt tot slot hoe ik alle interviews ga bundelen.

‘Ik denk erover na en wil er ook een verdieping in aanbrengen dat ik bijvoorbeeld van elke ontmoeting het overheersende thema er uitlicht en dit verder uitdiep om de persoonlijke ontwikkeling die je erdoor kunt vinden te benadrukken.’

Ze vertelt dat ze veel leert van de interviews.

‘Omdat als je de kwetsbaarheid kunt laten zien in zo’n interview, dan ga je die laag dieper en dat mensen dat ook bij jou durven te laten zien, dan heb je echt een boeiend verhaal.’

Advertenties

Dankjewel voor je waardevolle reactie. Deze wordt gescreend vóór publicatie.

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s