24e ontmoeting – ‘Ik hunkerde naar thuiskomen’


Jennifer woonde tien jaar in het buitenland, in Australië, waar ze werkte als redacteur van een magazine en ze is net terug in Nederland.

Tijdens mijn vele tochten naar de zee, was ik afgelopen week in Castricum aan Zee en streek na de strandwandeling op een terras neer, waar de warmtelampen het terras zeer aangenaam hielden. Een opvallend mooie vrouw met elegante outfit, donkere lange lokken, en een grote bontmuts en zalmkleurige zonnebril, zit heftig typend achter haar laptop op twee meter van mij vandaan. Ik ben benieuwd waar ze mee bezig is en kijk af en toe naar haar.

Ze begint te lachen zodra ze dat door heeft.

‘Hard aan het werk?’ vraag ik.

‘Jazeker, ik schrijf een boek.’ Ze pauzeert een minuut. ‘Over thuiskomen,’ volgt daarna.

‘Wat een interessant onderwerp en hoe kom je daartoe?’ vraag ik ongegeneerd en direct.

‘Ik heb geen familie meer, die zijn omgekomen bij een boottocht toen ik vijf jaar oud was. En eigenlijk zoek ik mijn hele leven al naar het gevoel van thuiskomen.’

Wat een heftige entree op deze zonnige zeedag. Ik vertel haar kort dat ik met een project en boek bezig ben over familie en vriendschap en wat ik ermee beoog.

Haar ogen lichten op en ze zegt met tederheid in haar stem dat het universum wellicht meewerkt dat we elkaar vandaag ontmoeten. Ik zeg dat dit zo maar eens waar zou kunnen zijn.

Ze vraagt of ik wat wil drinken. Na een kleine tien minuten van uitwisseling over haar werk als redacteur en mijn project, vraag ik haar of ik haar zou mogen interviewen voor het boek. Ze voelt zich vereert.

‘Dat thuiskomen, waar je je boek ook over schrijft, hoe voelt dat voor jou, wat betekent dat?’

‘Buitenstaander zijn voelde ik al vroeg, omdat mijn hele familie omkwam toen ik vijf was. Verbrand in de kajuit op een boot op de Middellandse zee. Ik was als enige bij een tante aan wal gebleven omdat ik ziek was. Ik was nog klein en mijn tante heeft mij toen in huis genomen. Maar vanaf die tragische dag was ik ‘wees’ en de bodem van mijn bestaan was weg.’

Terwijl ze dat aangrijpende verhaal vertelt, zie ik haar vaak slikken. Het zit nog steeds in haar systeem. Haar zonnebril gaat af en ik zie haar waterige blauwe ogen.

‘Wat lijkt mij dat ongelooflijk heftig voor je, om te hebben moeten meemaken.’

‘Ja, dat heeft mij gevormd tot de vrouw die ik nu ben.’

‘Wat deed je daarmee, met al dat verdriet?’

Ze vertelt dat ze vooral in haar puberteit anorexia ontwikkelde, omdat ze zichzelf wilde straffen omdat ze niet ook op die boot zat, waar haar familie omkwam.

‘Ik voelde me schuldig daarover. En in die tijd wilde ik soms niet meer leven en ademen. Ik had met hen samen moeten doodgaan, dacht ik.’

Ik word daar stil van, als ik dat van haar hoor. Toch zie ik nu een sprankelende en sterke vrouw voor mij, die daadkrachtig in haar leven staat en precies weet wat ze wil. Ik vertel haar wat ik nu zie en ze begint hartelijk te lachen.

‘Dat klopt zeker. Toen ik de bodem raakte van depressiviteit, toen was er een moment dat ik een visioen had ’s nachts en er iemand aan mijn bed stond en vroeg of ik mee wilde gaan naar de hemel. Ik schrok daar heftig van. En de ochtend daarna wilde ik vooral leven. En dat is toen niet meer opgehouden. Ik ben toen beginnen te werken, om gelukkig te worden.’

‘Dat lijkt me nogal een behoorlijke weg,’ zeg ik.

‘Ja, dat was het ook. Ik moest op andere manieren proberen om een thuis te creëren. Hoewel mijn tante en oom lief voor mij waren, voelde ik mij ontheemd en een buitenstaander. Dat voel ik mij nog steeds, maar het lukt mij nu steeds vaker om daar rust in te vinden en ook te weten dat ik dat thuisgevoel zelf kan oproepen.’

‘Hoe doe je dat dan?’

‘Ik heb dat eigenlijk geleerd door heel veel onderweg te zijn, te reizen, te verhuizen. Ik merkte daardoor dat waar ik ook was, ik dat ontheemd gevoel niet van mij af kon schudden. Toen ben ik gaan mediteren en daarin vond ik voor het eerst in mijn leven echt rust. Ik maakte altijd makkelijk contact met mensen maar diepgaande contacten waren er niet. En ik durfde mij ook niet echt te hechten, want mijn angst voor verlies was sterker. Dus ik was lang een soort nomade en rusteloze ziel.’

Toen ze als jong volwassene als redacteur ging werken voor bladen en magazines, ontwikkelde ze een goed oog voor mensen. Daardoor begon ze zichzelf ook beter te begrijpen.

‘Door de verhalen die mensen mij vertelden over hun leven leerde ik ook veel over mijzelf. Ik ben nooit in therapie geweest maar ik bestudeerde mensen en kon zo zelf leren wie ik ben. Dat was lange tijd onduidelijk voor mij. Tegenwoordig weet ik heel goed wie ik ben.’

‘En wie ben je geworden?’

‘Eigenlijk degene die ik altijd al was. Een sterke vrouw met een groot hart en scherp oog.’

Ze vraagt wie ik ben geworden door mijn geschiedenis.

Ik knipoog en zeg: ‘degene die ik in mijn pure kern altijd al was. De bloem die is gaan bloeien. Ik heb blaadje voor blaadje mijzelf ontdaan van ballast en ben uiteindelijk bij de fraaie kern uitgekomen.’

Ze vindt dat we daar een heerlijk glas op moeten drinken. De golfjes van de zee zijn hoorbaar op de achtergrond.

‘En hoe vind je nu mensen met wie je een band kunt opbouwen?’ vraag ik haar.

‘Ik ben daar eerlijk gezegd niet zo actief mee bezig als jij. Ik vertrouw er op dat ik mensen tegenkom, kijk maar naar ons vandaag, en dat daar soms mooie vriendschappen uit voortkomen. Ik heb ook geen behoefte aan grote hoeveelheden contacten. Indien ik drie of vier mensen heb waar ik op kan bouwen en vertrouwen, dan is dat voor mij voldoende.’

‘Mij wordt heel soms verweten dat ik doelgericht ben en een soort kwaliteitswens heb in vriendschappen en dat dit te hoge verwachtingen zijn, herken jij dat?’

‘Nee niet echt. Als ik lukraak mensen verzamel om eenzaamheid, of mijn agenda mee te kunnen vullen, dan hoef ik niet nauwkeurig te kijken, want die groep is voldoende beschikbaar. Maar opvulling of afleiding is niet wat ik zoek. Dus ik zou dat verwijt maar gewoon van mij af laten glijden. Het zegt iets over de norm van een ander.’

Thuiskomen is het thema van het boek dat ze schrijft.

‘Waar gaat het precies over?’ vraag ik nieuwsgierig.

‘Eigenlijk gaat het over mijn ontheemde geschiedenis. Het is een roman met veel persoonlijke elementen. Ik denk dat het raakt aan thema’s die op dit moment in onze maatschappij nogal spelen.’

‘Welke thema’s denk je dan aan?’

‘De consumptie-maatschappij van nog meer, nog beter en nog mooier willen. De toename in eenzaamheid, ook al dumpen we soms ongenuanceerd onze verhalen en meningen op het internet. We worden daarin niet echt gezien omdat mensen ons helemaal niet kennen. We laten soms een illusie of nepbeeld zien. En ook al schrijven we pagina’s vol, misschien lucht het even op maar verder dan communicatie komen we niet. Een band opbouwen vraagt iets heel anders.’

‘Wat vraagt dat dan volgens jou?’

‘Dat vraagt denk ik kwetsbaarheid en gevoel tonen. Maar ook durven staan voor waar je in gelooft. Ook als dat iets anders is dan de opinie van een ander. Ik geloof dat thuiskomen ook een deur openen is in je eigen hart, en dan naar binnen gaan en het er fijn hebben. Net zoals je op zoek gaat naar de deur van het hart van een ander, omdat je die echt wil leren kennen. In beide gevallen kun je dan voelen dat je je thuis voelt.’

 

Advertenties

Dankjewel voor je waardevolle reactie. Deze wordt gescreend vóór publicatie.

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s