25e ontmoeting – ‘Ik ben heel diep gegaan’


Soms kom je van die strijders en overleveraars tegen, die meteen respect en bewondering afdwingen, op een tedere wijze. Ruth is zo’n mens voor mij. Wat wij gemeenschappelijk hebben is ons adoptieverleden, liefde voor muziek en ons hart voor de medemens (en dieren). Om die te helpen om het lijden te stoppen en te laten ontdekken welke mogelijkheden zij allemaal in zich hebben om een blij leven te leiden.

‘Ik vind het een onwijs goed initiatief,’ zegt ze vrolijk.

‘En waarom vind je dat?’

‘Omdat het weer gaat over verbinding. En jij bent natuurlijk altijd bezig met verbinding.’

‘En sinds ik ziek ben, ben ik daar zelf wat meer mee bezig. Ik was voorheen egoïstisch. En ik was niet aanspreekbaar.’

‘Ten aanzien van verbinden bedoel je? Want ik kan mij nog een uitspraak van jou herinneren, dat mensen komen en gaan,’ zeg ik.

‘Dat is nog steeds zo, maar nu, en dat is heel gek, toen ik niet ziek was, dacht ik dat altijd, en nu ik ziek ben kan ik op de een of ander manier zelf zeggen: ‘weet je, blijf maar weg, ik heb geen zin in jou’.

‘Ja, je bent altijd wel een redder geweest, maar volgens mij kun je dan ook behoorlijk aan jezelf voorbijgaan toch?’

‘Ik had nooit verwacht, omdat ik nu ziek ben zit ik in een afhankelijkheidspositie, dat toen ik niet gehandicapt was, dat ik eigenlijk meer gehandicapt was, dat idee heb ik wel.’

‘Ik ben nu zelfstandiger, dan dat ik vier jaar geleden was.’

‘Doordat je nu stilstaat bij dingen?’

‘Ja, omdat ik nu weet, op de een of andere manier heb ik wel altijd bedacht dat ik mijn lesje even moest leren. Dat het zo’n heftige les was, had ik niet verwacht. En de les is pittig maar ik heb um ook gepakt.’

‘Ja, ik zag vorig jaar dat je een feestje gaf voor je verjaardag en dat je toen heel bewust stilstond bij de mensen die heel waardevol voor je waren.’

‘Weet je normaal zou ik mensen uitnodigen voor opvulling, om te laten zien kijk eens hoeveel vrienden ik heb, kijk eens hoe populair ik ben, en nu denk ik, laat maar. Als je niets te brengen hebt, kom alsjeblieft niet alleen halen.’

Ik zeg dat grote gevers vaak veel halers aantrekken.

Ze slikt nu 13 pillen per dag om te overleven.

‘Tijdens mijn chemokuren, toen ik er niet uitzag, door haaruitval en een opgezwollen gezicht, en ik mij klote voelde, zeiden zogenaamde vrienden: ‘nou Ruth het valt wel mee.’

‘Valt wel mee?’ zegt ze met een heftige stem, die haar emotie laat horen.

‘Mensen herkenden mij gewoon niet meer. Ik zei dan tegen ze dat ik mij afvroeg waar ze naar keken, maar dat ik liever heb dat ze eerlijk zijn.’

‘En hoe was dat voor jou, dat mensen je soms niet herkenden?’

Ze gaat wat naar achteren zitten en ik zie in haar ogen dat het haar raakt.

‘Ja, schokkend, daar word ik wel heel verdrietig van. Dat vind ik heel moeilijk.’

‘En de pest is, dat die medicatie ook je persoonlijkheid veranderd.’

Ik leef oprecht met haar mee en zeg: ‘o, ben je nu nog leuker geworden?’ Een poging om haar op te vrolijken.

‘Nee, ik kreeg een stoot Prednison en werd daar bijna psychotisch van. Ik heb nooit aan zelfmoord gedacht, maar ik zat op gegeven moment op de bank en dacht: ik vind het goed zo, ik heb een leuk leven gehad.’

‘Ik heb het idee, dat ik voor mijn gevoel, echt heel diep gegaan ben. En het kan nu alleen maar beter worden. Er zijn ook momenten geweest dat ik speelde met de dood door overmatig te drinken toen ik in het ziekenhuis lag en dacht: kom maar op, we gaan eens kijken wie hier het sterkste is. Toen ben ik echt het gevecht aangegaan met hoever kan ik gaan.’

Met optimistische blik zeg ik dat als ze de bodem echt heeft geraakt, er enkel een opwaartse lijn mogelijk is.

Ik leid ons gesprek terug naar het thema familie en familieloos en vraag haar hoe oud ze was toen ze afgestaan werd.

‘Ik was heel jong, drie weken toen ik naar Nederland kwam vanuit Libanon. Mijn ouders zijn mij komen halen in het kindertehuis daar. Ze vertelden dat ik er vreselijk uitzag, helemaal onder het eczeem, geen kleding en ondervoed, heel slecht.’

‘Waarom heeft jouw moeder jou moeten afstaan?’

‘Daar zijn verschillende theorieën over, kan zijn dat ze verkracht is, kan ook dat in die periode omdat er veel VN soldaten waren, dat ze een liefdesaffaire had, ik weet het niet.’

‘Heb je nooit behoefte gevoeld om dat te achterhalen?’

‘Nou het heeft niet veel zin om achteruit te kijken,’ zegt ze met overtuiging.

‘Nee, maar als je weet waar je vandaan komt, en waarom en hoe, dan kan dat rust geven en is het makkelijker om vooruit te gaan, zeg maar.’

‘Wat ik wel lastig heb gevonden, is dat ik wel een Oosters karakter heb. Ik kan heel fel zijn en ook zwart-wit denken. En ik weet dat mijn ouders daar never nooit niet mee overweg konden. Ik kwam in een sterk gereformeerd gezin terecht. En dat heeft mogelijk nog wel een groter trauma teweeggebracht, dan die hele adoptie.’

Ik vertel dat geadopteerden vooral gespecialiseerd zijn in aanpassing. Want dat wordt ook van ons verwacht. Dat we in dat gezin passen. Een gezin met vaak een totaal ander temperament, ander gedrag, andere geschiedenis. En dan moeten wij iets gaan oplossen, waar zij pijn van hebben gehad, namelijk geen kinderen kunnen krijgen. En wij hebben de pijn van geen moeder hebben en een trauma dat bij onze geboorte al begon. En we voelen ons vaak buitenstaander en niet begrepen.’

‘Daarom ben ik ook tegen adoptie,’ zegt ze.

‘Ik ook, want het is vaak een tegennatuurlijk proces. Het is vergelijkbaar met mensen die een relatie zoeken. Die wens is de enige overeenkomst, want die mensen matchen ook niet als vanzelf. Die zoeken ook gemeenschappelijkheden in karakter, interesses en levensstijl. Een geadopteerde komt bij wildvreemde mensen in huis. En dan wordt er verwacht dat het kind op de ouders gaat lijken. Het kind moet zich dan in allerlei bochten wringen om te worden wat de ouders voor ogen hadden.’

Op haar zestiende is Ruth uit huis geplaatst, omdat ze agressief was.

‘Mijn overlevingsdrang is geweest, dat ik altijd dacht: fuck it. Zoek het uit, ik ben wie ik ben.’

‘Dat is dan de andere kant van de medaille, dat je ook heel authentiek kan worden daardoor. Dat je heel eigen wordt. Ik heb jullie niet nodig en doe het wel zelf, dat zit er dan al heel vroeg ingebakken,’ zeg ik.

‘Ja, dan wordt je een survivor, jij ook Miranda.’

‘Ja, dat heeft uiteindelijk ertoe geleid dat we het altijd redden. Dat is achteraf het mooie cadeau. Wat kan mij nog overkomen, want ik leef en red het altijd.’

‘Ja, dát maakt het heel dubbel. Want aan de ene kant ben ik ze dankbaar want als ik in Libanon was gebleven had ik het misschien niet gered, of was getrouwd met iemand waar ik geen zin in had, aan de andere kant denk ik, wat moet ik hier, wat doe ik hier, wat een gekkigheid.’

‘Heb jij je eenzaam gevoeld in je jeugd?’

‘Ja, altijd,’ zegt ze eerlijk.

‘En hoe is dat nu voor je?’

‘Ik vind eenzaamheid nu heel fijn,’ haar stem klinkt zachter.

‘Dan is het ook geen eenzaamheid meer, maar lekker op jezelf zijn, misschien rust voelen,’ zeg ik.

‘Mijn familie is mijn broertje, het is geen bloedbroer, maar hij is ook uit Libanon, uit hetzelfde kindertehuis. Mijn broertje is alles voor me. Mijn familie zijn alle andere geadopteerde Libanezen, die ik allemaal ken. En ik heb Nederlandse neven en nichten en daar kan ik waanzinnig mee. Daar word ik altijd blij van.’

Ze vertelt trots over lieve mensen, muzikanten uit Den Haag waar ze mee in bands speelde, die haar aanmoedigden tijdens haar moeilijkste periode, om niet op te geven. En enkele mensen die op haar verjaardagsfeest waren, die goed luisterden wat ze wilde uitdragen, die haar begrepen en dat goed hebben opgevat en met haar meeleven en haar niet vergeten en contact houden en meedenken hoe ze toch muziek kan blijven maken, ondanks dat haar stembanden, handen en benen niet meer meewerken.

Ik word gegrepen door deze niet kapot te krijgen vrouw, die de bodem heeft geraakt. Maar toch blijft staan en misschien door de zeer heftige levensles die ze moest leren, nu uiteindelijk ziet waar het in haar leven echt om gaat. En ook ziet dat ‘ontvangen’ eigenlijk moeilijker is dan geven. Maar dat ze daar helemaal aan toe is!

 

Advertenties

Dankjewel voor je waardevolle reactie. Deze wordt gescreend vóór publicatie.

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s